Γ. Βοσκόπουλος, Φασίζουσες συμπεριφορές στο πανεπιστήμιο

 

Επέστρεψα σήμερα μετά από 3 εβδομάδες καθιστικής διαμαρτυρίας στα μαθήματα μου. Δεν έχει επιλυθεί κανένα από τα ζητήματα που κατήγγειλα, ωστόσο η επιστροφή μου ήταν μάλλον επιβεβλημένη προκειμένου να ολοκληρωθεί το εξάμηνο. Έχουν ήδη κανονιστεί και οι αναπληρώσεις.

Μπαίνοντας στο αμφιθέατρο είπα στους φοιτητές και φοιτήτριες μου ότι ξεκινάμε και πάλι, αν και δεν έχουν αντιμετωπιστεί τα προβλήματα που κατήγγειλα. Τους είπα ότι θα συνεχίσω τον αγώνα μου για διαφάνεια, αξιοκρατία, δημοκρατία. Τους ανέφερα ένα περιστατικό κατά τη χθεσινή συνέλευση του τμήματος όταν ο «συνάδελφος» μου Χ. Νίκας μου ανέφερε ότι επέστρεψα στα μαθήματα για να μην χάσω το μισθό μου. Η απάντηση μου ήταν ότι παραιτήθηκα από τη διδασκαλία τριών μαθημάτων από δυο διαφορετικά μεταπτυχιακά πετώντας στα σκουπίδια σημαντικά έσοδα. Του είπα ότι η παράμετρος χρήμα δεν αποτελεί κριτήριο για μένα και το είχα αποδείξει με την παραίτηση μου για λόγους ακαδημαϊκής αξιοπρέπειας.

Τότε παρενέβην «αυθόρμητα» φοιτητής (γνωρίζω με ποια παράταξη συνδέεται) και μου είπε «εμείς ήρθαμε να κάνουμε μάθημα όχι να ακούσουμε τα προσωπικά σας». Ιταμότητα! Του απάντησα ότι οι μαζικές αντιγραφές, οι λογοκλοπές, οι απειλές προς καθηγητή, το bullying προς καθηγητή, η αναβαθμολόγηση λευκής κόλλας (ενδεικτικά αναφέρω αυτά) δεν είναι προσωπικά ζητήματα. Και ότι εν πάση περιπτώσει η ακαδημαϊκή ελευθερία του καθηγητή πανεπιστημίου είναι θεσμικά και συνταγματικά κατοχυρωμένη.

Φεύγοντας μερικές ώρες μετά από το ΠΑΜΑΚ στην έξοδο του γκαράζ στεκόταν ένας «φουσκωτός» σε σημείο μάλιστα που παρεμπόδιζε τη διέλευση του αυτοκινήτου μου. Με αγριοκοίταξε περνώντας με το αυτοκίνητο μπροστά του. Ήταν σαφές γιατί βρισκόταν εκεί. Αυτό βέβαια συμβαίνει κατά τακτά χρονικά διαστήματα για αυτό το λόγο την επόμενη φορά θα βγάλω φωτογραφίες να τις δημοσιεύσω. Είναι εξίσου περίεργο ότι συνέβη μετά από καιρό και αφού είχε προηγηθεί η «ανταλλαγή απόψεων» με τον προαναφερθέντα φοιτητή μου περί ελευθερίας του λόγου και έκφρασης του πανεπιστημιακού δασκάλου.

Ο απόλυτος φασισμός από αυτούς που έχουν πάγια συνεργασία με μπράβους.

 

Γ. Βοσκόπουλος, αναπλ. καθηγ. τμήματος ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ, π. πρόεδρος τμήματος

Hurdles to academic work and academic decadence or when going becomes almost impossible

George Voskopoulos Associate Professor of European Studies Head of the Department of International & European Studies(2013-2016),UoM, Greece Jean Monnet Centre of Excellence Thematic Research Coordinator 2015-2018 f.Erasmus Academic Coordinator

Despite my continuous requests to the university I spent last semester without access to a computer equipped with camera and microphone. The university simply answered that these were not available. At the same time the New Democracy’s (currently in power) youth affiliation approached the Head of the Department and asked him (!!!) to start an administrative process against me for failing to have classes! This is what happens when incontollable factions run a university and try to impose the law of the jungle. It was evident that the whole issue was set up (denial of the university to provide the means (computer, camera, microphone) to do my duty. In case one wonders why this kind of tyreatment the answer is simple. When you stand up against lack of meritocracy you become a hurdle to a multilayer mechanism that wishes to run an institutions without rules. My efforts to communicate the issues to the PM K. Mitsotakis were in vain since he curiously did not make any effort to meet me despite my multiple efforts. In the meantime I received threats and threats to a family member which I publicised.

In another (indicative of the so many(!) case a student publicly confesses that cheating is a standard practice and that she had passed MANY courses this way, since the supervisors allowed them to open their books and simply copy the answers!!!

In this particular case and as a result of the university’s unwilligness to provide me with the means to have my classes, I had to improvise and use YouTube to upload a series of audio lectures. This process is time consuming and does not facilitate academic interaction. Upon continuous requests I was given a portable computer for two weeks (15-29/9/2020) just to be able to conduct students’ exams. The very same day my exams finished (29/9/2020) the university asked me to return the portable. Just a few days before the new semester begins I still have no access to a fully equipped computer in order to have my classes. This is just indicative of the hurdles an academic might face when she/he is not supported and is left to their own devices. At a time COVID makes e-classes indispensable I have to find ways to perform my teaching duties. With NO support whatsoever!

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies *Exchange of emails (in Gr) provided

Αξιοκρατία

Από φοιτήτρια μου. Για μεταπτυχιακό από το οποίο αναγκάστηκα να αποχωρήσω

Η απόδοση δικαιοσύνης και η αποκατάσταση της αλήθειας είναι αδιαπραγμάτευτοι στόχοι ζωής.

Δημοκρατία και ΑΕΙ

2017

Η πρωτοβουλία του φοιτητή (φέρεται σύμφωνα με φήμες να είναι υποστηρικτής της ΔΑΠ) και η μήνυση μου που ακολούθησε.Στη συνέχεια δέχθηκα έντονες θεσμικές πιέσεις να κάνω ανάκληση της μήνυσης κάτι που δεν έκανα. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Καθηγητής του ΠΑΜΑΚ ξεκίνησε καθιστική διαμαρτυρία – Φοιτητής μαζεύει υπογραφές για την απομάκρυνση του! Ο καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (ΔΕΣ), Γεώργιος Βοσκόπουλος, ξεκίνησε χθες καθιστική διαμαρτυρία «σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την έλλειψη δημοκρατίας, αξιοκρατίας και ισονομίας που θα όφειλε να χαρακτηρίζει έναν πανεπιστημιακό χώρο» όπως ανέφερε σε ανακοίνωση που απέστειλε στα Φοιτητικά Νέα/Foititikanea.gr την προηγούμενη εβδομάδα. Αίτημα με σύγκλιση Συγκλήτου προς τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας απέστειλε ο καθηγητής Γεώργιος Βοσκόπουλος, μετά από ανάρτηση εγγράφου από φοιτητή στο διαδίκτυο και αφορά συλλογή υπογραφών για την απομάκρυνση του καθηγητή από το τμήμα. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση του καθηγητή έχει ως εξής: Προς, Πρύτανη ΠΑΜΑΚ Με την παρούσα αιτούμαι σύγκλιση Συγκλήτου με θέμα την ενημέρωση και λήψη απόφασης για την ανάρτηση στο google εγγράφου από φοιτητή του τμήματος ΔΕΣ ο οποίος φέρεται να εκπροσωπεί τους φοιτητές του τμήματος και αφορά συλλογή υπογραφών για την απομάκρυνση μου από το τμήμα”. Η δημοσιοποίηση του εγγράφου με πλήττει προσωπικά, εμπεριέχει δυσφημιστικό και αναληθές περιεχόμενο και πρέπει να αντιμετωπιστεί θεσμικά από το πανεπιστήμιο. Μετά τιμής, Γ. Βοσκόπουλος, αναπλ. καθ, τμήμα ΔΕΣ *Δε έχει γίνει καμία ενέργεια μεχρι σήμερα από τον κ. Ζαπράνη

Οι λόγοι που οδήγησαν τον καθηγητή του ΠΑΜΑΚ σε καθιστική διαμαρτυρία

Πηγή: Foititikanea.gr

https://www.foititikanea.gr/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%B1/%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B9%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CE%B4%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%B1%CF%82/9941-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%B3%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CE%BA-%CE%BE%CE%B5%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AE%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CE%B6%CE%B5%CF%8D%CE%B5%CE%B9-%CF%85%CF%80%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AD%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CE%BA%CF%81%CF%85%CE%BD%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85?fbclid=IwAR0GzInClFGX_w6tINk0roY8febs0-CIb7We6iKAD1Y03KGJXs_592Mc5lE

Παραθέτω και ένα απόσπασμα από άρθρο (όχι δικό μου)

Εικόνα

Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…

Του ΚΩΣΤΑ Ε. ΜΠΕΗ

Το πρωί της Κυριακής, 6 τρέχοντα μήνα, πρώτη επέτειο του φόνου ανήλικου μαθητή από ακραία αστυνομική βαναυσότητα, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρ. Κίττας και ο προϊστάμενος της γραμματείας, παλαίμαχος συνάδελφος κ. Π. Κοντός, βρίσκονταν στα προπύλαια, για να αποτρέψουν κατάληψη, κατά τις διαδηλώσεις εκείνης της ημέρας.

Σύντομα και οι δύο διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, βαριά τραυματισμένοι. Εγώ ήμουν στο σπίτι μου, στη μελέτη και στο συγγραφικό έργο μου, με την πικρή παραδοχή ότι, αν δεν είναι μάταιη, πάντως είναι ατελέσφορη κάθε απόπειρα δραστικής παρέμβασης στη βαθύτατη κρίση που μαστίζει γενικώς τον τόπο μας, και ειδικότερα τις ανώτατες σχολές μας. Ομως, η προσωπική περιπέτεια των δύο συναδέλφων με πειθαναγκάζει να μη λείψω από το καθήκον να γίνω δυσάρεστος, θέτοντας ορισμένα ερωτήματα, καθώς πιστεύω ότι και άλλοι προβληματίζονται και ανησυχούν. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως η αρχή του κακού θα πρέπει ν’ αναζητηθεί σε βάθος χρόνου, δεδομένου ότι τα πανεπιστήμιά μας πάντοτε και μάλλον καθ’ υπερβολήν ήταν ανοιχτά στην εκάστοτε τρέχουσα πολιτική αναταραχή, παρά στην αναζήτηση της γνώσης, στον επιστημονικό προβληματισμό και στην έρευνα για περαιτέρω επιστημονικές κατακτήσεις; Υπάρχει άραγε μετά την πτώση της δικτατορίας, πριν από 35 χρόνια, πραγματική ανάγκη, που να πειθαναγκάζει στην υποβάθμιση της διδασκαλίας και της έρευνας για χάρη της λεγόμενης λειτουργίας των πανεπιστημίων ως δυναμικών φυτωρίων ελεύθερης διακίνησης των ιδεών; Εξακολουθεί δηλαδή να υπάρχει στην κοινωνία έλλειμμα ελεύθερης έκφρασης των στοχασμών όλων των πολιτικών τάσεων, ώστε να πειθαναγκάζει στην εξακολούθηση της εκτροπής των πανεπιστημίων από την αποστολή τους, ως χώρων διδασκαλίας της προωθημένης σύγχρονης γνώσης και περαιτέρω καλλιέργειας της επιστημονικής έρευνας;

Είναι αλήθεια ότι ο τόπος μας, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, έχει βιώσει καταστάσεις καταπίεσης και σκοταδισμού, καθώς λ.χ. στα δικά μου φοιτητικά χρόνια αποκλείονταν από την εγγραφή εκείνοι που είχαν μεν επιτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις, όμως δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, για την έκδοση του οποίου αρμόδιες ήταν οι αστυνομικές αρχές ασφαλείας. Τότε λοιπόν, όπως και στα επόμενα χρόνια των φοιτητικών αγώνων για τον εκδημοκρατισμό του νεοελληνικού αστυνομικού κράτους των παλατιανών αστικών κομμάτων, φυσικό ήταν να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια ως φλογερά καμίνια αποτίναξης των αυταρχικών καταπιέσεων. Σήμερα, όμως, ποια ανάγκη πειθαναγκάζει στην εκτροπή από την εγγενή αποστολή των πανεπιστημίων; Είναι άραγε λαθεμένη η εκτίμηση, που εντοπίζει ως αιτία του κακού την άλωση όλων των χώρων της Παιδείας από τον κομματισμό; Είναι τάχα ψέμα πως σ’ όλους τους χώρους της Παιδείας, και ιδίως στη λεγόμενη ανώτατη, δεν μπήκε ο γνήσιος πολιτικός προβληματισμός, αλλά η ιδιοτελής κομματική αντιδικία; Είναι άραγε ψέμα πως για να εκλεγούν πρυτανικές αρχές, οι υποψήφιοι πειθαναγκάζονται να ζητούν τη στήριξη κομματικών φοιτητικών οργανώσεων και των πολιτικών κομμάτων που στέκουν πίσω απ’ αυτές; Και είναι δήθεν ψέμα πως αυτή η κομματική στήριξη προϋποθέτει προεκλογικές δεσμεύσεις, έτσι που να συνεπάγεται και κάποια μορφή εφεξής ομηρίας των κατά τα άλλα σεβαστών καθηγητών; Είναι άραγε ψέμα πως αρκετοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουν την εκλογή και την εξέλιξή τους στους δεσμούς των με συγκεκριμένους κομματικούς κύκλους; Είναι άραγε ψέμα ότι έτσι όμοια έχουν αλλοτριωθεί όλοι οι χώροι της δημόσιας ζωής, όπως η Δικαιοσύνη, η δημόσια διοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημόσια υγεία; Είναι μήπως ψέμα πως η νομιμότητα έχει περιπέσει σε λήθαργο, ενώ το δικαστικό σύστημα, ακόμη κι όταν δεν είναι κομματικά αλωμένο, είναι βαλτωμένο σε ατέρμονα κενά μηνών και χρόνων απραξίας για κάθε εξατομικευμένο διάδικο;

Επιτέλους, τι λειτουργεί σωστά σ’ αυτόν τον τόπο; Οι δρόμοι με τα ανύπαρκτα ή δύσβατα πια πεζοδρόμια και τους σωρούς των σκουπιδιών; Ή τι άλλο, τέλος πάντων;

Ανατρέχοντας στις δικές μου αναμνήσεις, θα καταθέσω ότι με συνάρπαζε η ενώπιον των φοιτητών μου παράθεση των προβληματισμών που συνθέτουν τη διαρκή ανησυχία για την ορθή κατανόηση της ύλης του γνωστικού αντικειμένου του δικού μου κλάδου. Με φλόγιζε ο πόθος να τους κάνω κοινωνούς των επιστημονικών προβληματισμών και να τους παρακινώ σε δικές τους ερμηνευτικές αναζητήσεις. Ομως, κατά τα άλλα, ένιωθα το πανεπιστήμιο ως έναν αφιλόξενο χώρο, με ατέρμονες εξεταστικές περιόδους και αποκαρδιωτικά χαμηλές επιδόσεις του κορμού των εξεταζομένων. Κυρίως όμως ένιωθα την έλλειψη ενός τραπεζιού, γύρω από το οποίο να συγκεντρωνόμαστε συνάδελφοι από διαφορετικούς κλάδους, ακόμη και από διαφορετικές Σχολές, για να συζητούμε επιστημονικά προβλήματα με διακλαδικό ενδιαφέρον. Συνεδριάζαμε αποκλειστικώς για διοικητικά ζητήματα. Ποτέ για επιστημονικό διάλογο. Ετσι, το πανεπιστήμιο δεν ήταν το σπίτι μας. Περαστικοί ήμασταν, με την έννοια ότι, μετά την ώρα διδασκαλίας, βιαζόμασταν να εκτραπούμε, άλλος στα ιδιωτικά επαγγελματικά γραφεία πάγιας απασχόλησης και άλλος στο σπίτι του, στη θαλπωρή της ιδιωτικής βιβλιοθήκης του και του μοναχικού διαλόγου με το υλικό που προσφέρουν οι σελίδες αξιόλογων βιβλίων. Αλλ’ όταν ο ίδιος ο καθηγητής δεν νιώθει το πανεπιστήμιο ως το κέντρο των επιστημονικών ανησυχιών του και της ερευνητικής του προσπάθειας, πώς είναι δυνατόν να μεταδώσει στους φοιτητές του τον έρωτα για τον προβληματισμό και τη μέθοδο, αναφορικά με τη συνεχή κατάκτηση και αμφισβήτηση της εγκυρότητάς της; Το νόημα αυτών των εξομολογητικών αποριών μου επικεντρώνεται στη θλιβερή παραδοχή ότι, στην έκταση που η λειτουργία των πανεπιστημίων μας δεν ικανοποιεί τις ανησυχίες ούτε των καθηγητών μήτε των φοιτητών, φυσικό είναι ο χώρος να αλλοτριώνεται δραματικά, έτσι που η μεν αποστολή του να συρρικνώνεται στον εφοδιασμό των ενδιαφερομένων με πτυχία ικανότητας (συχνά, εικονικής) για είσοδο σε επιστημονικά επαγγέλματα, η δε καθημερινότητα του χώρου να μένει ευάλωτη στο μαγικό ραβδάκι της σύγχρονης Κίρκης της βάναυσης κομματικοποίησης.

Το αίτημα να κλείσουν οι πόρτες των πανεπιστημίων για τους αναρχικούς, και συνακόλουθα να καταργηθεί το άσυλο, είναι παραπλανητικό. Το πανεπιστήμιο θα βρει τον δρόμο της δικής του αποστολής, όταν πρωτίστως θα φύγουν τα κόμματα από τις αίθουσες και τους διαδρόμους του. Οταν θα κλείσουν οι πόρτες στον κομματισμό και την εκ μέρους του καλλιέργεια της διάχυτης εντύπωσης ότι η ακραία κομματική ρητορεία στους πανεπιστημιακούς χώρους είναι καλό εισιτήριο για τη λεγόμενη μεγάλη πολιτική -γνωστή περισσότερο ως καριέρα της μεγαλοστομίας και, τελικώς, της αρπαχτής. Τότε θα πάψουν κατ’ ανάγκη και οι επιδρομές των αναρχικών, πίσω απ’ τους οποίους βολεύονται και αρκετοί πλιατσικολόγοι. Αλλ’ αυτή είναι μια ουτοπική προσδοκία. Ο τόπος μας μαστίζεται από την αναιδή και επιθετική κομματοκρατία, για την ποιότητα της οποίας ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης της στήλης θα έπρεπε να προσφύγει στις τεκμηριωμένες και διεξοδικές αναλύσεις έγκυρων ειδικών μελετητών, και ενδεικτικώς στα βιβλία των συναδέλφων Ξ. Κοντιάδη, για την Ελλειμματική Δημοκρατία, και Κ. Χρυσόγονου, για την Ιδιωτική Δημοκρατία, τις Πολιτικές Δυναστείες και τη συνακόλουθη Κλεπτοκρατία, ιδίως δε στο βιβλίο του Τ. Μάγερ για την Πολιτική ως Θέατρο.

http://www.kostasbeys.gr

ΑΣΟΕΕ: Νέα στοιχεία για τη γαλάζια «φάμπρικα» αντιγραφών – Το ζήτημα φτάνει μέχρι το Υπουργείο!

http://www.alfavita.gr/arthron/ekpaideysi/asoee-nea-stoiheia-gia-ti-galazia-famprika-antigrafon-zitima-ftanei-mehri

Σπουδές και ηθική

http://archive.philenews.com/elgr/fmeapopsieponymesgnomes/385/346986/spoudeskaiithiki

 

Το ερώτημα που πολλές φορές απασχολεί και κάνει συνήθως τις ευρείες τάξεις του απλού λαού να διερωτώνται είναι: «Μα σπουδασμένος άνθρωπος και έκανε ή κάνει τέτοια πράγματα;» Υπονοώντας σαφέστατα ότι ο «σπουδασμένος» προέβη ή προβαίνει σε πράξεις, μεθοδεύσεις, λόγους ή με το βίο και την «πολιτεία» του παραβίαζε ή παραβιάζει εξόφθαλμα αυτά, που για τους απλούς ίσως «αγράμματους» ανθρώπους, τους κατ’ αυτούς θεσμικώς κατοχυρωμένους κανόνες της ηθικής όπως την έχουν αντιληφθεί οι ίδιοι μέσα από τον καθημερινό αγώνα επιβίωσης, που δίνουν προκειμένου έντιμα και ηθικά να διαφυλάξουν τόσο το δικό τους μέτωπο όσο και των μελών της οικογένειάς τους καθαρό και το όνομά τους αμόλυντο και με κοινωνική βαρύτητα.

Αν οι σπουδασμένοι ήταν άτομα στερούμενα παιδείας, ασφαλώς τα αίτια του φαινομένου θα έπρεπε να τα αναζητήσουμε στην «απαιδευσία» τους. Όπως έλεγε ο Πυθαγόρας ο Σάμιος αυτή είναι «μήτηρ πάντων των κακών». Αναφέρει, ωσαύτως, ο Τραγικός Ευριπίδης, Ηλέκτρα 387: «Αι δε σάρκες αι κεναί φρενών αγάλματα αγοράς εισίν». Δηλαδή, «Άνθρωποι που δεν είναι παρά σάρκες χωρίς μυαλό, δε διαφέρουν από τους ανδριάντες, που είναι στημένοι στην αγορά».

Όμως οι σπουδασμένοι τυχαίνει να έχουν πανεπιστημιακές σπουδές, πτυχία, μεταπτυχιακά και πολλοί και συγγραφικό αξιόλογο έργο. Άραγε είναι εκ γενετής κακοί άνθρωποι ή μήπως φταίει η συνολική μόρφωση που πήραν; Μήπως αυτό το τελευταίο είναι η γενεσιουργός και η πραγματική αιτία του κακού;

Άποψή μου είναι ότι ο κάθε άνθρωπος τελικά γίνεται εξελισσόμενος ότι είναι και φυσικά δε γεννιέται. Η έρευνα των αιτίων πρέπει να στραφεί στη συνολική και πολυεπίπεδη μόρφωση, που παίρνει ο κάθε άνθρωπος από τη στιγμή, που «γεννιέται» και κυρίως αν κοντά στην καθαρά γνωσιολογική ξηρή γνώση γίνεται μύστης και του παρέχεται τόσο από την οικογένεια όσο και από το σχολείο αφειδώλευτα και συστηματικά η ανθρωπιστική – ουμανιστική παιδεία.

Αναφέρει ο Μένανδρος Γνώμαι Μονόστιχοι 2: «Αναφαίρετον κτήμ’ εστί παιδεία βροτοίς». Δηλαδή: «Η παιδεία είναι διά τον άνθρωπο το μόνο κτήμα που δεν μπορεί να του το αφαιρέσει κανείς». Ο δε Πλάτων στο Γοργία 527Β, επίσης, γράφει: «Ανδρί μελετητέον ου το δοκείν είναι αγαθόν, αλλά το είναι, και ιδία και δημοσία». Δηλαδή: «Ο άνθρωπος πρέπει κυρίως να φροντίζει όχι να φαίνεται καλός, αλλά να είναι πραγματικά, και εις τον οίκον του και εις την κοινωνίαν».

Συνεπώς μόρφωση δεν είναι η συσσώρευση, η κατάκτηση και η αποταμίευση γενικών και ειδικών γνώσεων, όταν αυτές δε χρησιμεύουν ως μέσον εξανθρωπισμού του ατόμου-ανθρώπου. «Ανήρ δίκαιός εστίν ουχ ο μη αδικών, αλλ’ όστις αδικείν δυνάμενος ου βούλεται». Φιλήμονος αδήλων απόσπασμα 10 (Meineke). Δηλαδή: «Δίκαιος δεν είναι όποιος δεν κάμνει αδικίαν, αλλά όποιος έχει τη δύναμη να την κάμει, αλλά δε θέλει».

Η πραγματική μόρφωση μετεξελίσσει, μεταλλάσσει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο, τον οδηγεί και τον κατευθύνει σε άλλες «σφαίρες» πνευματικής υπόστασης και τελικά πλήρους ανθρωπιστικής – ουμανιστικής ωρίμανσης. Τον αναβιβάζει σε υψηλές κλίμακες διανοητικών επιπέδων από όπου θεάται τα πάντα από εντελώς διαφορετική σκοπιά από το μορφωμένο με τη στενή έννοια του όρου. Θεάται το κάθε πρόβλημα ή προκύπτον θέμα από πολύ περισσότερες πλευρές μέχρι αυτοβασανισμού για τον ίδιο. Βλέπει και ακούει τους συνανθρώπους του, όπως δεν μπορούν εκείνοι οι ίδιοι να ιδούν και να ακούσουν τον ίδιό τους τον εαυτό, όσο κι αν αυτό ίσως κάποιους τους παραξενεύει ή τους κάνει να μειδιούν απαξιωτικά. Θεωρεί τον εαυτό του ως κληρονόμο όλων των ανθρωπιστικών ουμανιστικών ιδεωδών της παγκόσμιας ιστορίας των λαών από την ώρα, που ο άνθρωπος άφησε γραπτά μνημεία μέχρι σήμερα.

Είναι έτοιμος να αναζητήσει την πραγματική δικαιοσύνη και να την κάνει τρόπο ζωής του, είναι πρόθυμος να διεισδύσει στα άδυτα του κάλλους και της ομορφιάς της ανθρώπινης ψυχής. Δηλώνει εμπράκτως αθεράπευτος εραστής να ανακαλύψει τη γνήσια και πραγματική αλήθεια παραγνωρίζοντας, αν με την απόφασή του αυτή, θέτει σε κίνδυνο την ίδιά του τη ζωή ή ακόμα και αυτή της οικογένειάς του, αν τύχει να έχει. Πιστεύει ακράδαντα ότι: «Άπαντας η παίδευσις ημέρους τελεί». Μενάνδρου Γνώμαι Μονόστιχοι 41. Δηλαδή: «Όλους τους εξημερώνουν τα γράμματα». Η αληθινή παγκόσμια ανθρωπιστική – ουμανιστική μόρφωση και όχι η «βιοποριστική» επιφανειακή και επίπλαστη, απελευθερώνει το μέγα θαύμα, που λέγεται ανθρώπινος νους από κάθε έννοια πρόληψης, προκατάληψης, δεισιδαιμονίας, δογματισμού, αυταρχισμού, ρατσισμού, ξενοφοβίας, μισαλλοδοξίας, εθνικισμού, φανατισμού, ιδεοληψιών και αντιδημοκρατικότητας! Τον καθιστά θιασώτη και ένθερμο υποστηρικτή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του υγιούς δημοκρατικού διαλόγου. Του ακονίζει τη λογική σκέψη, του ενδυναμώνει τον ορθολογισμό, τον απαλλάσσει οριστικά από τα «μικρά» και τα ευτελή, εξαφανίζει από την ψυχή του τυχόν μίση και πάθη, τον καταξιώνει στη συνείδηση των συνανθρώπων του και στην ευρύτερη κοινωνία των πολιτών και τον καθιστά πρότυπο υπόδειγμα πρωτόγνωρου και ατράνταχτου δια λογικών επιχειρημάτων λόγου προφορικού ή γραπτού. Είναι πλέον ένας HOMO UNIVERSALIS (Παγκόσμιος Άνθρωπος). Χρησιμοποιεί τις γνώσεις του, που με τόσο κόπο κατέκτησε όχι προς ίδιον όφελος, αλλά προς το κοινό καλό. Τις χρησιμοποιεί ως μέσο «ανατομίας» της ανθρώπινης ψυχής και κατά κύριο λόγο για υψηλού επιπέδου και πανθομολογουμένως αξιόλογες διανοητικές και συναισθηματικές καταστάσεις, γίνεται δάσκαλος, μεταλαμπαδευτής και γητευτής ψυχών έννοιες και όροι, που στη σημερινή καθαρά υλιστική και αθεϊκή εν πολλοίς κοινωνία μας είναι πράγματα άγνωστα για τη συντριπτική πλειοψηφία των κοινών θνητών ή για να πω κάτι πιο χαρακτηριστικό αποτελούν «ψιλά γράμματα»!

Δεν τον ενδιαφέρει το κέρδος. Ανήκει κάπου αλλού, εκεί όπου ανήκουν, δυστυχώς, ελάχιστοι. Γράφει σχετικά ο Μένανδρος Γνώμαι Μονόστιχοι 6: «Άπαν το κέρδος άδικον ον φέρει βλάβην». Δηλαδή: «Τα άδικα κέρδη είναι πάντοτε επιβλαβή».

Η μόρφωση με την έννοια που αναλυτικότατα της προσδώσαμε πιο πάνω, αυτό το είδος μόρφωσης, δεν προορίζεται να βοηθήσει το φέρελπι νέο να προκόψει στον τομέα του υλικού πλουτισμού. Αντίθετα στόχο έχει να τον κάνει να αισθανθεί το θείο δώρο της ανθρώπινης ζωής και να χαίρεται και να απορροφά τις λεπτότερες απολαύσεις της, που δυστυχώς η σημερινή μας κοινωνία δεν αντιλαμβάνεται λόγω του αλόγιστου κυνηγητού του κέρδους και όχι μόνο δεν αντιλαμβάνεται, αλλά δυστυχώς, πράττει το κάκιστο! Περιφρονεί και χλευάζει!

Όμως η πιο σημαντική πλευρά της μόρφωσης, της υγιούς και αληθινής και όχι της ασθενούς και της κάλπικης είναι η καθοριστική και αποτελεσματική συνεισφορά της στην ηθική εξύψωση του ανθρώπου. Το ηθικά πεπαιδευμένο άτομο-άνθρωπος μπορεί αμέσως, ευθαρσώς και με επιχειρήματα να διακρίνει τι είναι ηθικό και τι ανήθικο, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι πρέπει να γίνει και τι πρέπει να αποφευχθεί. Σέβεται το συνάνθρωπό του και δεν τον βλέπει ως υποψήφιο για εκμετάλλευση. Αντιθέτως, αν κρίνει ότι υπάρχει ανυπέρβλητη ανάγκη, προθυμοποιείται να τον εξυπηρετήσει αφιλοκερδώς. Σε κάθε πράξη του ακόμα και στην πιο επουσιώδη διακρίνεται η ευθύνη και οι αρετές, που συσσώρευσε η ηθική του συνείδηση. Αυτή λοιπόν η ηθική του συνείδηση αποτελεί το αίτιο ή το λόγο, που τον παρακινεί να είναι δίκαιος και ανιδιοτελής, εκεί, που και αν δεν είναι, δεν πρόκειται ποτέ να τον αγγίξει ανθρώπινος έλεγχος και δε θα πέσει ποτέ σίγουρα στην τσιμπίδα του νόμου.

Αν λοιπόν πολλοί μορφωμένοι στη σημερινή μας κοινωνία δε διακρίνονται για αυτό, που εγώ προσδιορίζω ως έννοια ηθικότητας, είναι προσωπικά για μένα εξόφθαλμη πραγματικότητα ότι δε διαθέτουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΩΣΗ, όπως επαναλαμβάνω την περιγράψαμε πιο πάνω. Συμπέρασμα αβίαστο: είναι ψευδώνυμοι «παραμορφωμένοι» όπως ειρωνικά κάποτε τους αποκαλεί η σοφία του απλού λαού. Πράγματι, και αυτό δυστυχώς συμβαίνει, ο πολύς κόσμος συγχέει την πραγματική ανθρωπιστική-ουμανιστική μόρφωση με την κατοχή εξαίρετων ίσως γνώσεων σε κάθε επάγγελμα ή ειδικότητα και οδηγείται, δυστυχώς, στην ενιαιοποίηση των δύο βασικών εννοιών του παρόντος πονήματος. Συγχέει την έννοια του ανθρωπιστή-ουμανιστή παγκόσμιου ανθρώπου HOMO UNIVERSALIS μορφωμένου σε κάποιο επάγγελμα ή ειδικότητα ανθρώπου, με τον απλά στεγνά και ξηρά μορφωμένο. Αλλά η πρακτική αυτή «μόρφωση» όπως την εννοεί ο πολύς κόσμος δεν έχει τίποτε κοινό με τη μόρφωση για την οποία μιλάμε. Έχει βέβαια και αυτή τη συμβολή της στην ανάπτυξη του πολιτισμού μας, αλλά ουδόλως συνεπάγεται οπωσδήποτε τον εξανθρωπισμό μας και πολύ περισσότερο σε αρκετές περιπτώσεις τη «διαφοροποίησή» μας από τα υπόλοιπα ζώα του ζωικού βασιλείου.

Όταν λοιπόν οι γνώσεις, οι ξηρές, και γιατί όχι, ίσως πλούσιες γνώσεις, αποτελούν γι’ αυτόν που τις κατέχει ως μέσο βιοπορισμού και μόνον και αποτελούν γι’ αυτόν αυτοσκοπό, στόχο και τρόπο ζωής, δηλαδή, αποτελούν γι’ αυτόν ξεκάθαρο και χωρίς κανένα ενδοιασμό αποκλειστικά και μόνο μέσον βιοπορισμού-υλικού πλουτισμού και δεν αποτέλεσαν το εφαλτήριο ή το ερέθισμα για την επιμήκυνση των πιο λεπτών και ευγενών του πνευματικών δυνάμεων και δεν τον βοήθησαν να αποκαλύψει τις μεγάλες αλλά κρυφές ηθικές αξίες, που ο κάθε άνθρωπος κρύβει στα τρίσβαθα της ψυχής του και δεν τον μεταμόρφωσαν σε μια συγκροτημένη ισχυρή ηθικά ευαίσθητη ανθρώπινη προσωπικότητα, τότε δεν πρέπει να μας ξενίζει το θλιβερότατο όντως γεγονός ότι έχουμε δεκάδες χιλιάδες σπουδασμένους, αλλά ελάχιστους ανθρωπιστικά-ουμανιστικά- παγκόσμια μορφωμένους!

Δυστυχώς, στη θλιβερότατη αυτή και αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα καθοριστικό ρόλο παίζει το σημερινό δημόσιο σχολείο αλλά και τα ιδιωτικά παρόμοια. Τα πρότυπα που προωθούν από το Δημοτικό μέχρι και την Γ’ Λυκείου δεν είναι οι αρχές σωστής διαπαιδαγώγησης, δοκιμασμένες με επιτυχία στα παλαιότερα χρόνια. Είναι οι πλέον ακατάλληλες αρχές και μέθοδοι για την ψυχική και ηθική καλλιέργεια των μαθητών. Και όλα αυτά στο όνομα ενός θυελλώδους και καταστροφικότατου προοδευτισμού και μας κακώς νοούμενης εκδημοκρατικοποίησης της σχολικής ζωής. Η Παιδεία μας νόμιμη και «παράνομη» (ιδιαίτερα μαθήματα) εξυπηρετούν μόνο και κατ’ αποκλειστικότητα χρησιμοθηρικούς σκοπούς. Τόσο το Γυμνάσιο, αλλά ιδιαίτερα το σημερινό Λύκειο, μεταδίδει απλώς στερεότυπες, ξηρές, ψιττακιστικές γνώσεις με τις οποίες ο μαθητής θα μπορέσει να πετύχει στις Παγκύπριες Εξετάσεις. Στη συνέχεια, αν πετύχει σε κάποια Σχολή, να φοιτήσει και να αποφοιτήσει με μια κατά προτίμηση περιζήτητη στην αγορά εργασίας καλή ειδίκευση, στερούμενος όμως παντελώς και στο Πανεπιστήμιο μιας γενικής ολοκληρωμένης Παιδείας, που θα στοχεύει στην καλλιέργεια της ψυχής, των ανθρωπιστικών ιδεωδών και μιας εις βάθος επαναστατικής αναβάθμισης των ψυχικών του χαρισμάτων τα οποία, δυστυχώς, η εκάστοτε Πολιτεία δε φρόντισε ποτέ προγραμματισμένα και συντονισμένα μέσα από μακροχρόνια και μακρόπνοα προγράμματα να ξεδιπλώσει. Και εδώ κρύβεται και το μεγάλο μυστικό! Η σχεδόν μηδενική κριτική σκέψη των μαθητών μας από το Δημοτικό μέχρι και το Λύκειο. Έτσι οι μαθητές μας είναι σχεδόν «νεκροί» σε ό,τι αφορά στη δημιουργική τους φαντασία αλλά και στον κόσμο των συναισθημάτων τους.

Αλλά και στη διαδικασία της απρόσκοπτης κοινωνικοποίησης το άτομο, μέσω των άλλων, εκτός του σχολείου, φορέων κοινωνικοποίησής του, δεν επηρεάζεται προς το καλύτερο από ηθικά πρότυπα, γιατί αυτά προ πολλού στον τόπο μας έχουν εκλείψει! Για την Ηθική μόνο λόγος γίνεται και μάλιστα «ξύλινος». Και ο λόγος αυτός είναι υποκριτικός και ψευδοηθικολογούμε! Πολιτεία και Εκκλησία! Στην ουσία ο καθένας ενδιαφέρεται μόνο για το συμφέρον του!

Σήμερα η κοινωνία μας θεωρεί επιτυχημένο αυτόν, που κατέχει όσο το δυνατό περισσότερο πλούτο και χρήματα, ενώ, αν διαθέτει παράλληλα και μια σπουδαία κοινωνική ή επαγγελματική θέση, γίνεται πρότυπο για τους νέους. Πλην όμως εδώ ελλοχεύει μέγιστος κίνδυνος! «Πλούτος αλόγιστος προσλαβών εξουσίαν και τους φρονείν δοκούντας ανοήτους ποιεί», Μενάνδρου αδήλων απόσπασμα 119 (Meineke). Δηλαδή: «Πλούτος χωρίς σύνεσιν, όταν αποκτά και εξουσίαν καθιστά ανόητους και εκείνους, που εθεωρούντο μυαλωμένοι». Ενώ εκείνος που διακρίνεται για τις ηθικές, ψυχικές και πνευματικές αρετές του, αλλά δε διαθέτει τα δύο προαναφερθέντα απαραίτητα «προσόντα», τον προσπερνούν όλοι απαξιώνοντας πολλές φορές και να τον χαιρετίσουν!!

Αλλά και στην οικογένεια, δυστυχώς, τα ίδια πρότυπα προβάλλονται. Δε θα μπορούσε άλλωστε η οικογένεια να ετοιμάζει ανθρώπους διαφορετικούς από εκείνους, που η σημερινή αδηφάγα καταναλωτική κοινωνία μας θέλει και περιμένει.

Κλείνοντας, θα ήθελα να υπογραμμίσω τα εξής: Για όλους αυτούς τους λόγους που αναλυτικότατα παρέθεσα πιο πάνω, πολλοί σπουδασμένοι στις ημέρες μας μεγαλωμένοι με τέτοιες αρχές και τέτοια πρότυπα δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο, που δε διακρίνονται ποσώς για την ηθικότητά τους σύμφωνα με τις έννοιες του όρου που προαναφέρθηκαν πιο πάνω.

Την επιστήμη και το επάγγελμά τους το αντιμετωπίζουν ως μέσον εφήμερου υλικού αποκλειστικά πλουτισμού, αντιμετωπίζουν τους συνανθρώπους τους με πρωτοφανή αδιαφορία, με άκρατη αλαζονεία, με εξοργιστική περιφρόνηση, πρωτοφανή απορριπτισμό και μηδενισμό, είναι κυνικοί, ψυχροί και «άψυχοι», στυγνοί εκμεταλλευτές επαγγελματίες και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η μεγιστοποίηση των εσόδων τους!

Αλήθεια, έχουν σκεφτεί ποτέ αυτοί οι άνθρωποι, που έχουν εγκλωβιστεί σ’ αυτή την ιδεολογική θεωρία του κέρδους, που δυστυχώς γι’ αυτούς, ότι η ζωή τους έχει ημερομηνία λήξης; Έχουν σκεφτεί ποτέ αν ίσως κάποια στιγμή κάνουν την αυτοκριτική τους – πράγμα που αμφιβάλλω – πόσους αδίκησαν, πόσους πόνεσαν, πόσους έκαναν να κλάψουν, να αρρωστήσουν, να υποστεί βλάβη το νευρικό τους σύστημα, να πεινάσουν και αυτοί και η οικογένειά τους; Ή το χειρότερο ακόμα κάποιοι από αυτούς να αυτοκτονήσουν; Έχουν άραγε ποτέ σκεφτεί τη χριστιανική ρήση όσο σκληρή και αν ακούγεται: «Χους ει και εις χουν απελεύσει;» Δηλαδή: «Χώμα είσαι και στο χώμα θα καταλήξεις». Γνωρίζουν άραγε από τους μύθους του Αισώπου CDX, «Γυμνοί γαρ ήλθομεν οι πάντες γυμνοί και απελευσόμεθα»! Δηλαδή: «Γυμνοί ήλθαμεν εις τον κόσμον τούτον (γυμνοί γεννηθήκαμε) και γυμνοί θα απέλθομεν του κόσμου τούτου»;

Η Πραγματεία μου αυτή αφιερώνεται στο φίλτατό μου Νίκο, που με τιμά με τη φιλία του και επί σειρά ετών με ανέχεται!!

 

* Αντιπρόεδρος Κρατικού Ιδρύματος Υποτροφιών Κύπρου, Πρώην Λυκειάρχης, Πρώην Πρόεδρος ΟΕΛΜΕΚ 25/1/2007 – 28/5/2008, Φιλόλογος – Ιστορικός Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μεταπτυχιακό στην Ιστορία Νεότερη και Σύγχρονη του Πανεπιστημίου Κύπρου, Συγγραφέας – Αρθρογράφος, Σύμβουλος των Ελληνικών Κυβερνήσεων (1983 – 1989) σε θέματα Παιδείας, Μέλος ΔΗ.ΣΥ. Αμμοχώστου.

 

Γεώργιος Α. Σκαλιάς

Γ. Βοσκόπουλος-Αίτημα Σύγκλισης Κοσμητείας

Θεσσαλονίκη 28/2/2018

 

Προς

Κοσμήτορα Σχολής ΚΑΕΤ

Κοινοποίηση

Πρόεδρο τμήματος ΔΕΣ

Πρύτανη ΠΑΜΑΚ

 

Με την παρούσα αιτούμαι τη σύγκλιση Κοσμητείας προκειμένου να συζητηθεί το ζήτημα διδασκαλίας του μαθήματος Εξωτερική Πολιτική και Αμυνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης

στο ΠΜΣ στις Διεθνείς Σπουδές.

Το θέμα αφορά τη συνάφεια του γνωστικού αντικειμένου των συναδέλφων που ανέλαβαν τη διδασκαλία του μαθήματος.

 

Μετά τιμής

Γ. Βοσκόπουλος, αναπλ. καθηγ. π. πρόεδρος τμήματος ΔΕΣ

*αίτημα προς τον Κοσμήτορα Η. Κουσκουβέλη

ΑΙΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΚΟΣΜΗΤΟΡΑ.png

 

 

Meritocracy revisited

KARVOUNARAKIS.png

My “colleague” has been in the department for the last 18 years. We never found out what his publications are, what he did research on, no infomation whatsoever. There is nothing in the website of the department. Still he is director of a post-graduate program.

This is what happens when there is no meritocracy.

He is full professor! One day we need to be informed on the criteria that gave him full professorship.

George Voskopoulos, Ass. Prof. of European Studies, f. Head of the Department of International and EuropeAan Studies, UoM, Thessaloniki, Greece

Γ. Βοσκόπουλος – Δύο παρεμβάσεις μου

MAFIOPOIISI.png

Η μαφιοποίηση του πανεπιστημίου ante portas

http://www.zougla.gr/greece/article/i-mafiopisi-tou-panepistimiou-ante-portas

Γ. Βοσκ όπουλος-Η μαφιοποίηση του πανεπιστημίου ante portas: παραλειπόμενα