Γ. Βοσκόπουλος, Επισημάνσεις (ενδ.) σε άρθρα μου για την Ευρωπαϊκή Ένωση

Επισημάνσεις (ενδ.) σε άρθρα μου

Τα αιτήματα για μεταβολή των περιοριστικών πολιτικών της Ένωσης, ακόμα κι αν εκφράζονται από λαϊκιστές ηγέτες δεν συνιστούν εκ προοιμίου λαϊκίστικα αιτήματα. Η περιορισμένη απήχηση τους σε κύκλους των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων επιτρέπει σε λαϊκιστές να τα καταστήσουν σημαία μίας παρελκυστικής πολιτικής επιχειρηματολογίας. Επισημαίνεται μάλιστα ότι πηγή ανάδειξης του λαϊκισμού είναι «η αποτυχία των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών να περιορίσουν και ελέγξουν μία θεματολογία πολιτικής υφής εντός μίας σχετικά σταθερής κοινωνικής τάξης». Υπό αυτό το πρίσμα, η αποτυχία των παραδοσιακών πολιτικών σχημάτων να αντιμετωπίσουν τις πιέσεις της παγκοσμιοποίησης και τη διαμόρφωση μίας νέας κοινωνικής και οικονομικής διαστρωμάτωσης οδηγεί τους πολίτες αντανακλαστικά σε επιλογές που φέρουν στοιχεία λαϊκισμού. Αυτό καθίσταται εφικτό, αφού το συγκεκριμένο μίγμα διαχειριστικής πολιτικής που ακολουθείται έχει προσδιοριστεί ως «μονόδρομος», οπότε η όποια αμφισβήτηση του αξιολογείται είτε ως «γραφική» είτε ως «λαϊκίστικης» υφής. Είναι σαφές ότι απαιτείται ορθή αξιολόγηση των κριτηρίων προσδιορισμού του λαϊκισμού. Αυτό καθώς δίκαια αιτήματα μπορεί λανθασμένα και ισοπεδωτικά να προσδιοριστούν ως «λαϊκισμός», προκειμένου να αποδομηθεί η επιχειρηματολογία τους. (21/2/2016)

Στην παρούσα φάση συνυπάρχουν πολλαπλασιαστές αποδυνάμωσης της εικόνας και αποδοχής της ΕΕ από ένα ετερογενές πλήθος ηγεσιών και λαών. Ένας ιδιαίτερα σημαντικός αφορά την σταθερή αποδόμηση του κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη.(13/6/2016) Το πέρασμα από το ιδεαλιστικό και κυρίως ανθρωποκεντρικό στάδιο σε αυτό της αποσπασματικής διαχείρισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης σηματοδοτεί μία νεωτερική μορφή διακυβέρνησης. Η μεταβολή αυτή επισημαίνεται υπό το βάρος της επιβολής ενός θεσμικού δογματισμού και διαχειριστικού αυταρχισμού, τα αποτελέσματα του οποίου αποδομούν εθνικά πολιτικά συστήματα και δημιουργούν συνθήκες κοινωνικών αναταράξεων και πολιτικής αστάθειας.(9/5/2013)

Η ΕΕ διέρχεται μία καταστατική, αξιακή, κοσμογονικής υφής κρίση. Οι συνέπειες της δεν είναι προβλέψιμες, ωστόσο αφορά πολλαπλά αλληλένδετα επίπεδα κοινή συνισταμένη των οποίων είναι το πεδίο της ευρωπαϊκής διακυβέρνησης. Μία τέτοια διαχειριστική και ισοπεδωτική πρακτική δημιουργεί ένα πολυσύνθετο παίγνιο μηδενικού αθροίσματος (20/3/2013)

Ένα πλαίσιο που θα επιβάλει νομοτελειακά σχέσεις οικονομικής ισχύος θα καταδικάσει το Νότο στην ανέχεια και θα εγκαθιδρύσει μία νέα ενδο-ευρωπαϊκή τάξη που θα επιβάλλει συνθήκες βίαιης και όχι εθελούσιας ολοκλήρωσης. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί ένα οικονομικό τείχος Βερολίνου που θα δίνει στην μία πλευρά μόνο (Βορρά) τη δυνατότητα απρόσκοπτης θεσμικά και καταστατικά οικονομικής και πολιτικής εν τέλει διείσδυσης στο Νότο (24/8/2012)

Υπό αυτό το πρίσμα η διαδικασία ολοκλήρωσης καθίσταται εμφανώς ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, καθώς τα κέρδη των ισχυρών γίνονται ζημίες για τους λιγότερο ισχυρούς.(26/5/2012)