Ευρωπαϊκή Ένωση, θεσμοί, πολιτικές, προκλήσεις, προβληματισμοί, εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη

Κοινοτική Νομοθεσία και Αμυντικές Προμήθειες – The EU and Defence Procurement (research project)

Γ. ΒΟΣΚΟΠΟΥΛΟΣ – G. VOSKOPOULOS

https://www.academia.edu/39142566/%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9D%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%AF%CE%B1_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%91%CE%BC%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CE%A0%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CE%B8%CE%B5%CE%B9%CE%B5%CF%82

Ευρώπη της βαρβαρότητας ή Ευρώπη της αλληλεγγύης

Δύο στοιχεία συνθέτουν σήμερα την εικόνα που παρουσιάζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρώτο αφορά την ηθική απογύμνωση της χώρας μας έναντι των εταίρων μας και το δεύτερο την ανάδειξη της βαρβαρότητας σε μέσο αντιμε-τώπισης της δημοσιονομικής κρί- σης που αντιμετωπίζει.
Η ταύτιση της Ελλάδας με τη σκοτεινή, “λιγότερο πολιτισμένη” πλευρά της Ευρώπης, της χώρας που παραβίασε κανόνες τους οποίους είχε δεσμευτεί να τηρήσει στο πλαίσιο των συμβατικών υποχρεώσεών της έναντι των Βρυξελλών, καθιστά την  Ένωση ένα θεσμικό οικοδόμημα που λειτουργεί με άξονα τους πολιτισμικούς αφορισμούς του Σ. Χάντιγκτον. Αντίθετα τα αίτια θα πρέπει να αναλυθούν σε επίπεδο πολιτικής και πολιτικού συστήματος, διαχείρισης της εξουσίας, και όχι πολιτισμικών αφορισμών. Μάλιστα η συμπεριφορά κάποιων φαίνεται να υπερκαλύπτει αξίες που προωθούνται μέσα από τις συνθήκες της Ε.Ε. σε επίπεδο αποδοχής και σεβασμού της διαφορετικότητας και πολυπολιτισμικότητας.Η σημερινή εικόνα της χώρας θα πρέπει να αναλύεται στο πλαίσιο μιας ενδελεχούς ανάλυσης του ελληνικού πολιτικοοικονομικού συστήματος και των αδικιών, αδιαφάνειας, στρεβλώσεων και συντεχνιακής λογικής που το χαρακτηρίζει. Οι όποιες αξιολογητικές προσεγγίσεις δεν θα πρέπει να γίνονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά, καθώς και άλλα κράτη-μέλη παραβίασαν αρχές και κανόνες. Η ίδια η  Ένωση έχει από καιρό απογυμνωθεί ηθικά έναντι της Αθήνας αφού συνεχίζει την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας χωρίς να εφαρμόζει τους κανόνες και αξιακό πλαίσιο που η ίδια προωθεί. Αυτό συνιστά σαφέστατα έκπτωση αξιών. Την πρακτική των swaps εφάρμοσαν πρώτες γερμανικές τράπεζες αλλά και χώρες όπως η Ιταλία. Μεγάλη γερμανική εταιρεία ήταν αυτή που εκμεταλλεύτηκε τα εγγενή χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτικού συστήματος, προκειμένου να πολλαπλασιάσει τα κέρδη της και να επιβαρύνει τον έλληνα φορολογούμενο. Γερμανικές αμυντικές βιομηχανίες, μεταξύ άλλων, επωφελούνται από την αδυναμία ή την απροθυμία της  Ένωσης να αποτελέσει ασπίδα της χώρας έναντι του τουρκικού νεοοθωμανισμού.Τα παραπάνω δεν αναιρούν την ανάγκη να γίνει αυτοκριτική εντός της Ελλάδας, αλλά καταδεικνύουν την επίκληση κανόνων δικαίου κατά το δοκούν, τη διαχρονικότητα των εθνικών συμφερόντων και τις σκοπιμότητες που οδηγούν τα επιμέρους πολιτικά συστήματα στην  Ένωση να αναπτύσσουν κανιβαλιστικές αντιλήψεις έναντι λαών. Την ίδια λογική προωθούσαν κάποιοι έναντι της Γερμανίας μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο τότε αμερικανός πρόεδρος Ρούσβελτ είχε τονίσει ότι το σημαντικό δεν ήταν να καθηλώσει για πάντα τον γερμανικό λαό, αλλά αντίθετα να απομακρύνει από την εξουσία τους υπεύθυνους αρχηγούς του και να ενεργοποιήσει μια διαδικασία εκ νέου διαπαιδαγώγησης του γερμανικού πολιτικού συστήματος. Στο ίδιο πνεύμα ο πνευματικός πατέρας του Λειτουργισμού David Mitrany είχε εκτιμήσει ότι “η επιθετικότητα των Γερμανών αποτέλεσε εκφυλιστικό προϊόν του ευρύτερου γερμανικού συστήματος, οπότε η ασφάλεια θα εξασφαλιζόταν μόνο από τη ριζοσπαστική και καθολική αναμόρφωση του ίδιου του συστήματος, κάτι που θα ενίσχυε σε διαχρονική βάση την ασφάλεια όλων”.

Στην περίπτωση της Ελλάδας το ζήτημα δεν είναι ο εθνικισμός, αλλά η διαμόρφωση ενός ουσιαστικά νεωτερικού πολιτικού συστήματος, που να καθιστά τη χώρα αξιόπιστο εταίρο. Αυτό αποτελεί τη μία θεμελιώδη προϋπόθεση αποκατάστασης των σχέσεων της Ελλάδας με τους λοιπούς εταίρους. Η δεύτερη προϋπόθεση αφορά την απόρριψη από πλευράς Ένωσης του φαρισαϊσμού και της δαιμονολαγνείας έναντι μιας χώρας-μέλους που βρίσκεται στο στόχαστρο διεθνών κερδοσκόπων και ορθώς προσδοκά αρωγή από πλευράς  Ένωσης.Είναι σαφές ότι η πολιτική των εταίρων μας δεν συνιστά προσπάθεια εξορθολογισμού του πλαισίου δημοσιονομικής διαφάνειας, αλλά εξωτερίκευση μιας λογικής τιμωρίας της Ελλάδας. Τα μέτρα που απαιτούν είναι αμφίβολο ότι μπορούν να επιφέρουν αποτελέσματα από μόνα τους, χωρίς τη σαφή και συντονισμένη πολιτική στήριξη της χώρας. Κάποιοι εκτιμούν ότι η Ελλάδα πρέπει να περάσει από ένα πουργκατόριο εξαγνισμού μέσα από την ενίσχυση της φτώχειας και των κοινωνικών ανισοτήτων. Η λογική αυτή δεν συνάδει με το κανονιστικό πλαίσιο δράσης που διδάσκουμε στα αμφιθέατρα, οπότε συμβαίνουν δύο πράγματα. Είτε όσοι στηρίζουμε την  Ένωση και την ενοποιητική διαδικασία ήμαστε συνένοχοι και συμμέτοχοι σε μια απάτη έναντι των ευρωπαϊκών συλλογικοτήτων είτε η Ευρώπη είναι μία κατʼ επίφαση διττή  Ένωση κρατών και λαών.
Η πολιτική ηγεσία οφείλει να αντιμετωπίσει με ψυχραιμία τον ορυμαγδό ρατσιστικών δημοσιευμάτων σε βάρος της πατρίδας μας. Οι απαντήσεις να δίνονται με όρους πολιτικούς και όρους κανόνων που θέτει η  Ένωση. Ωστόσο η προσπάθεια ανασυγκρότησης της χώρας δεν παραπέμπει σε αποδοχή ενός πολιτισμικού κομφορμισμού και πατερναλισμού που κάποιοι στηρίζουν στη Γερμανία.Σε συνέντευξή του τον Σεπτέμβριο του 2008 στις ΗΠΑ ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών είχε αναφερθεί στην “ιδιωτικοποίηση των αξιών και του πολιτισμού”. Αυτοί που σήμερα επικρίνουν τη χώρα μας όχι για τις αδυναμίες τού πολιτικού συστήματος αλλά για τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητές μας είναι αυτοί που αδυνατούν να εμπνευστούν από την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης, μιας Ευρώπης που αποδέχεται θεσμικά και ουσιαστικά την ετερότητα. Συνιστούν καρπούς μιας αποτυχημένης προσπάθειας κοινωνικοποίησης ατόμων και συλλογικοτήτων με βάση τις αρχές που όλοι αποδέχθηκαν αλλά ελάχιστοι τηρούν.*αναδημοσίευση από εφημερίδα ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ