Hurdles to academic work and academic decadence or when going becomes almost impossible

George Voskopoulos Associate Professor of European Studies Head of the Department of International & European Studies(2013-2016),UoM, Greece Jean Monnet Centre of Excellence Thematic Research Coordinator 2015-2018 f.Erasmus Academic Coordinator

Despite my continuous requests to the university I spent last semester without access to a computer equipped with camera and microphone. The university simply answered that these were not available. At the same time the New Democracy’s (currently in power) youth affiliation approached the Head of the Department and asked him (!!!) to start an administrative process against me for failing to have classes! This is what happens when incontollable factions run a university and try to impose the law of the jungle. It was evident that the whole issue was set up (denial of the university to provide the means (computer, camera, microphone) to do my duty. In case one wonders why this kind of tyreatment the answer is simple. When you stand up against lack of meritocracy you become a hurdle to a multilayer mechanism that wishes to run an institutions without rules. My efforts to communicate the issues to the PM K. Mitsotakis were in vain since he curiously did not make any effort to meet me despite my multiple efforts. In the meantime I received threats and threats to a family member which I publicised.

In another (indicative of the so many(!) case a student publicly confesses that cheating is a standard practice and that she had passed MANY courses this way, since the supervisors allowed them to open their books and simply copy the answers!!!

In this particular case and as a result of the university’s unwilligness to provide me with the means to have my classes, I had to improvise and use YouTube to upload a series of audio lectures. This process is time consuming and does not facilitate academic interaction. Upon continuous requests I was given a portable computer for two weeks (15-29/9/2020) just to be able to conduct students’ exams. The very same day my exams finished (29/9/2020) the university asked me to return the portable. Just a few days before the new semester begins I still have no access to a fully equipped computer in order to have my classes. This is just indicative of the hurdles an academic might face when she/he is not supported and is left to their own devices. At a time COVID makes e-classes indispensable I have to find ways to perform my teaching duties. With NO support whatsoever!

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies *Exchange of emails (in Gr) provided


Από φοιτήτρια μου. Για μεταπτυχιακό από το οποίο αναγκάστηκα να αποχωρήσω

Η απόδοση δικαιοσύνης και η αποκατάσταση της αλήθειας είναι αδιαπραγμάτευτοι στόχοι ζωής.

Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…


Το πρωί της Κυριακής, 6 τρέχοντα μήνα, πρώτη επέτειο του φόνου ανήλικου μαθητή από ακραία αστυνομική βαναυσότητα, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρ. Κίττας και ο προϊστάμενος της γραμματείας, παλαίμαχος συνάδελφος κ. Π. Κοντός, βρίσκονταν στα προπύλαια, για να αποτρέψουν κατάληψη, κατά τις διαδηλώσεις εκείνης της ημέρας.

Σύντομα και οι δύο διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, βαριά τραυματισμένοι. Εγώ ήμουν στο σπίτι μου, στη μελέτη και στο συγγραφικό έργο μου, με την πικρή παραδοχή ότι, αν δεν είναι μάταιη, πάντως είναι ατελέσφορη κάθε απόπειρα δραστικής παρέμβασης στη βαθύτατη κρίση που μαστίζει γενικώς τον τόπο μας, και ειδικότερα τις ανώτατες σχολές μας. Ομως, η προσωπική περιπέτεια των δύο συναδέλφων με πειθαναγκάζει να μη λείψω από το καθήκον να γίνω δυσάρεστος, θέτοντας ορισμένα ερωτήματα, καθώς πιστεύω ότι και άλλοι προβληματίζονται και ανησυχούν. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως η αρχή του κακού θα πρέπει ν’ αναζητηθεί σε βάθος χρόνου, δεδομένου ότι τα πανεπιστήμιά μας πάντοτε και μάλλον καθ’ υπερβολήν ήταν ανοιχτά στην εκάστοτε τρέχουσα πολιτική αναταραχή, παρά στην αναζήτηση της γνώσης, στον επιστημονικό προβληματισμό και στην έρευνα για περαιτέρω επιστημονικές κατακτήσεις; Υπάρχει άραγε μετά την πτώση της δικτατορίας, πριν από 35 χρόνια, πραγματική ανάγκη, που να πειθαναγκάζει στην υποβάθμιση της διδασκαλίας και της έρευνας για χάρη της λεγόμενης λειτουργίας των πανεπιστημίων ως δυναμικών φυτωρίων ελεύθερης διακίνησης των ιδεών; Εξακολουθεί δηλαδή να υπάρχει στην κοινωνία έλλειμμα ελεύθερης έκφρασης των στοχασμών όλων των πολιτικών τάσεων, ώστε να πειθαναγκάζει στην εξακολούθηση της εκτροπής των πανεπιστημίων από την αποστολή τους, ως χώρων διδασκαλίας της προωθημένης σύγχρονης γνώσης και περαιτέρω καλλιέργειας της επιστημονικής έρευνας;

Είναι αλήθεια ότι ο τόπος μας, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, έχει βιώσει καταστάσεις καταπίεσης και σκοταδισμού, καθώς λ.χ. στα δικά μου φοιτητικά χρόνια αποκλείονταν από την εγγραφή εκείνοι που είχαν μεν επιτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις, όμως δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, για την έκδοση του οποίου αρμόδιες ήταν οι αστυνομικές αρχές ασφαλείας. Τότε λοιπόν, όπως και στα επόμενα χρόνια των φοιτητικών αγώνων για τον εκδημοκρατισμό του νεοελληνικού αστυνομικού κράτους των παλατιανών αστικών κομμάτων, φυσικό ήταν να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια ως φλογερά καμίνια αποτίναξης των αυταρχικών καταπιέσεων. Σήμερα, όμως, ποια ανάγκη πειθαναγκάζει στην εκτροπή από την εγγενή αποστολή των πανεπιστημίων; Είναι άραγε λαθεμένη η εκτίμηση, που εντοπίζει ως αιτία του κακού την άλωση όλων των χώρων της Παιδείας από τον κομματισμό; Είναι τάχα ψέμα πως σ’ όλους τους χώρους της Παιδείας, και ιδίως στη λεγόμενη ανώτατη, δεν μπήκε ο γνήσιος πολιτικός προβληματισμός, αλλά η ιδιοτελής κομματική αντιδικία; Είναι άραγε ψέμα πως για να εκλεγούν πρυτανικές αρχές, οι υποψήφιοι πειθαναγκάζονται να ζητούν τη στήριξη κομματικών φοιτητικών οργανώσεων και των πολιτικών κομμάτων που στέκουν πίσω απ’ αυτές; Και είναι δήθεν ψέμα πως αυτή η κομματική στήριξη προϋποθέτει προεκλογικές δεσμεύσεις, έτσι που να συνεπάγεται και κάποια μορφή εφεξής ομηρίας των κατά τα άλλα σεβαστών καθηγητών; Είναι άραγε ψέμα πως αρκετοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουν την εκλογή και την εξέλιξή τους στους δεσμούς των με συγκεκριμένους κομματικούς κύκλους; Είναι άραγε ψέμα ότι έτσι όμοια έχουν αλλοτριωθεί όλοι οι χώροι της δημόσιας ζωής, όπως η Δικαιοσύνη, η δημόσια διοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημόσια υγεία; Είναι μήπως ψέμα πως η νομιμότητα έχει περιπέσει σε λήθαργο, ενώ το δικαστικό σύστημα, ακόμη κι όταν δεν είναι κομματικά αλωμένο, είναι βαλτωμένο σε ατέρμονα κενά μηνών και χρόνων απραξίας για κάθε εξατομικευμένο διάδικο;

Επιτέλους, τι λειτουργεί σωστά σ’ αυτόν τον τόπο; Οι δρόμοι με τα ανύπαρκτα ή δύσβατα πια πεζοδρόμια και τους σωρούς των σκουπιδιών; Ή τι άλλο, τέλος πάντων;

Ανατρέχοντας στις δικές μου αναμνήσεις, θα καταθέσω ότι με συνάρπαζε η ενώπιον των φοιτητών μου παράθεση των προβληματισμών που συνθέτουν τη διαρκή ανησυχία για την ορθή κατανόηση της ύλης του γνωστικού αντικειμένου του δικού μου κλάδου. Με φλόγιζε ο πόθος να τους κάνω κοινωνούς των επιστημονικών προβληματισμών και να τους παρακινώ σε δικές τους ερμηνευτικές αναζητήσεις. Ομως, κατά τα άλλα, ένιωθα το πανεπιστήμιο ως έναν αφιλόξενο χώρο, με ατέρμονες εξεταστικές περιόδους και αποκαρδιωτικά χαμηλές επιδόσεις του κορμού των εξεταζομένων. Κυρίως όμως ένιωθα την έλλειψη ενός τραπεζιού, γύρω από το οποίο να συγκεντρωνόμαστε συνάδελφοι από διαφορετικούς κλάδους, ακόμη και από διαφορετικές Σχολές, για να συζητούμε επιστημονικά προβλήματα με διακλαδικό ενδιαφέρον. Συνεδριάζαμε αποκλειστικώς για διοικητικά ζητήματα. Ποτέ για επιστημονικό διάλογο. Ετσι, το πανεπιστήμιο δεν ήταν το σπίτι μας. Περαστικοί ήμασταν, με την έννοια ότι, μετά την ώρα διδασκαλίας, βιαζόμασταν να εκτραπούμε, άλλος στα ιδιωτικά επαγγελματικά γραφεία πάγιας απασχόλησης και άλλος στο σπίτι του, στη θαλπωρή της ιδιωτικής βιβλιοθήκης του και του μοναχικού διαλόγου με το υλικό που προσφέρουν οι σελίδες αξιόλογων βιβλίων. Αλλ’ όταν ο ίδιος ο καθηγητής δεν νιώθει το πανεπιστήμιο ως το κέντρο των επιστημονικών ανησυχιών του και της ερευνητικής του προσπάθειας, πώς είναι δυνατόν να μεταδώσει στους φοιτητές του τον έρωτα για τον προβληματισμό και τη μέθοδο, αναφορικά με τη συνεχή κατάκτηση και αμφισβήτηση της εγκυρότητάς της; Το νόημα αυτών των εξομολογητικών αποριών μου επικεντρώνεται στη θλιβερή παραδοχή ότι, στην έκταση που η λειτουργία των πανεπιστημίων μας δεν ικανοποιεί τις ανησυχίες ούτε των καθηγητών μήτε των φοιτητών, φυσικό είναι ο χώρος να αλλοτριώνεται δραματικά, έτσι που η μεν αποστολή του να συρρικνώνεται στον εφοδιασμό των ενδιαφερομένων με πτυχία ικανότητας (συχνά, εικονικής) για είσοδο σε επιστημονικά επαγγέλματα, η δε καθημερινότητα του χώρου να μένει ευάλωτη στο μαγικό ραβδάκι της σύγχρονης Κίρκης της βάναυσης κομματικοποίησης.

Το αίτημα να κλείσουν οι πόρτες των πανεπιστημίων για τους αναρχικούς, και συνακόλουθα να καταργηθεί το άσυλο, είναι παραπλανητικό. Το πανεπιστήμιο θα βρει τον δρόμο της δικής του αποστολής, όταν πρωτίστως θα φύγουν τα κόμματα από τις αίθουσες και τους διαδρόμους του. Οταν θα κλείσουν οι πόρτες στον κομματισμό και την εκ μέρους του καλλιέργεια της διάχυτης εντύπωσης ότι η ακραία κομματική ρητορεία στους πανεπιστημιακούς χώρους είναι καλό εισιτήριο για τη λεγόμενη μεγάλη πολιτική -γνωστή περισσότερο ως καριέρα της μεγαλοστομίας και, τελικώς, της αρπαχτής. Τότε θα πάψουν κατ’ ανάγκη και οι επιδρομές των αναρχικών, πίσω απ’ τους οποίους βολεύονται και αρκετοί πλιατσικολόγοι. Αλλ’ αυτή είναι μια ουτοπική προσδοκία. Ο τόπος μας μαστίζεται από την αναιδή και επιθετική κομματοκρατία, για την ποιότητα της οποίας ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης της στήλης θα έπρεπε να προσφύγει στις τεκμηριωμένες και διεξοδικές αναλύσεις έγκυρων ειδικών μελετητών, και ενδεικτικώς στα βιβλία των συναδέλφων Ξ. Κοντιάδη, για την Ελλειμματική Δημοκρατία, και Κ. Χρυσόγονου, για την Ιδιωτική Δημοκρατία, τις Πολιτικές Δυναστείες και τη συνακόλουθη Κλεπτοκρατία, ιδίως δε στο βιβλίο του Τ. Μάγερ για την Πολιτική ως Θέατρο.

Μη Ομαλή Διεξαγωγή Εξετάσεων

Θεσσαλονίκη 22/1/2018



Πρόεδρο Τμήματος ΔΕΣ

Κοσμήτορα Σχολής ΚΑΕΤ

Πρύτανη ΠΑΜΑΚ


Στην εξέταση του μαθήματος Ελληνική Εξωτερική Πολιτική στις 19/1/2018 υπήρξαν σοβαρότατα προβλήματα με αποτέλεσμα οι εξετάσεις να διεξαχθούν με τρόπο που δεν αρμόζει σε μία πρέπουσα ακαδημαϊκή τάξη. Συγκεκριμένα δεν υπήρχε επαρκώς χώρος (αίθουσες, αμφιθέατρα) για όλους τους φοιτητές με αποτέλεσμα 50-60 φοιτητές να μην μπορούν να βρουν θέση στα 2 αμφιθέατρα και την αίθουσα που είχε κρατηθεί.

Δημιουργήθηκε χάος και οι φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν έντονα απαιτώντας να ευρεθούν οι υπαίτιοι της εν λόγω κατάστασης. Μία επιλογή ήταν να αναβάλλω τις εξετάσεις, κάτι που δεν έκανα, αφού υπήρχαν πολλοί φοιτητές που ταξίδεψαν από πολύ μακριά προκειμένου να πάρουν μέρος στις εξετάσεις. Τελικά βρέθηκε αμφιθέατρο (3) προκειμένου να μπορέσουν όλοι/όλες να γράψουν.

Είναι σαφές ότι υπήρξε απόλυτη αστοχία από πλευράς της υπεύθυνης για το κλείσιμο αμφιθέατρων και αιθουσών. Παρόμοια αλλά πολύ μικρότερης έκτασης προβλήματα δημιουργήθηκαν και στο μάθημα Πολιτική και Οικονομία στην Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Άλλο μεγάλο ζήτημα που προέκυψε είναι η ανεπαρκής επιτήρηση. Ένας επιτηρητής ανά αμφιθέατρο, ειδικά όταν πρόκειται για το αμφιθέατρο 3, δεν εξασφαλίζει την ομαλή διεξαγωγή των εξετάσεων, καθώς αφήνει σημαντικά κενά στη δυνατότητα επιτήρησης. Ως αποτέλεσμα τίθεται ζήτημα αντικειμενικής δυνατότητας εξασφάλισης του αδιάβλητου των εξετάσεων.

Προσωπικά ζητώ να υπάρχουν δύο επιτηρητές ανά αίθουσα και να μην εκτελούν αυτό το έργο άτομα της γραμματείας του ΔΕΣ, τουλάχιστον στα δικά μου μαθήματα.

Με την παρούσα ζητώ να λάβει θέση και κυρίως μέτρα η Γενική Συνέλευση του τμήματος, η Κοσμητεία και η Σύγκλητος του ΠΑΜΑΚ προκειμένου να διασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή και αδιάβλητο των εξετάσεων.

Μετά τιμής


Γ. Βοσκόπουλος, Αναπλ. καθηγητής, π. πρόεδρος τμήματος ΔΕΣ