ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΩΣ ΔΙΑΝΕΜΗΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ LESSENICH STEPHAN

https://www.politeianet.gr/books/9789606250279-lessenich-stephan-enastron-ta-oria-tis-dimokratias-332293?fbclid=IwAR1EzSasmMyUR9itwp8blOKwZRqziIGRacvrwzcts_3UhcrTaGzv1yIGEDQ

Εικόνα
Εικόνα

Δημοκρατία και ΑΕΙ

Έλεγχος ρουτίνας στην είσοδο του ΠΑΜΑΚ. Ξεφεύγει της υπεύθυνης ότι το όνομα μου είναι σε λίστα που έχουν λάβει (προφανώς από την πρυτανεία, αφού κανείς άλλος δεν έχει το δικαίωμα να το κάνει) την οποία μου δείχνει στο τραπεζάκι. Μάλιστα όταν είπα το όνομα μου (το οποίο τσέκαρε) αναφώνησε «α εσείς είστε ο Βοσκόπουλος». Την ρωτάω γιατί υπάρχει αυτή η λίστα με άτομα στα οποία πρέπει να γίνεται «ιδιαίτερος» έλεγχος. Αρχικά μου λέει «δεν μπορώ να πω τίποτα». Στη συνέχεια «δεν γνωρίζω, μας την έχουν δώσει από την αρχή». Αρνείται να μου δώσει το όνομα της και να αιτιολογήσει τις φασιστικές πρακτικές και κυρίως το ΓΙΑΤΙ έχουν στοχοποιηθεί συγκεκριμένα άτομα. Αφού λοιπόν έλαβα ένα ΟΧΙ σε όλα, σε κάθε μορφή παροχής πληροφορίας έβγαλα φωτογραφία την κυρία και την ανεβάζω

Part 2: Μετα-δημοκρατία και Θεσμοθετημένη Ανελευθερία-Post-democracy and Institutionalized Unfreedom

Part 2/6

Το Μέλλον της Δημοκρατίας, κρατική εξουσία και η λογική του “άτυπου” καθεστώτος

The Future of Democracy, state power and the logic of “informal” regimes

Synopsis: The pandemic has set a number of issues concerning its effects and side-effects on democracy and the danger of indulging into a governance model constructed on institutional coercion on the part of the state and governing elites. In effect, this might lead to the establishment of a peculiar by default regime. This is based on the way the state uses its power and its Webberian privilege of using legitimate institutional force, the quality of democracy, the limits of state power and also the way the crisis affects the economic status of the middle class. Restrictive measures, lockdowns, and the issue of mandates cause dilemmas and inter-linked multidimensional challenges. Political elites operate under the catalytic impact of their divisive policies that create pseudo zero sum games[3] and set aside the issue of consensus. Under the impact of those willingly made (by political elites) choices the domestic Leviathan is transformed and acquires the form of a less inclusive pattern.    

Leviathan-Justice Not Contrary to Reason[1]

“Kingdom of God is gotten by violence; but what if it could be gotten by unjust violence? Were it against Reason so to get it..And if it be not against Reason, it is not against Justice»

Τα ερωτηματικά που αφορούν το αύριο αποτελούν μια υπαρκτή και όχι πιθανολογούμενη πρόκληση για τις δημοκρατίες και την απειλή θεσμικής εμπέδωσης μίας νέας νόρμας που θα προσδιορίζει τις σχέσεις κράτους – πολιτών με όρους ασύμμετρης χρήσης της κρατικής ισχύος αλλά και της εργαλειοποίησης του φόβου[4] ως ενός μέσου νομιμοποιημένου πειθαναγκασμού. Υπό το βάρος της πανδημίας η νέα σχέση κρατών – πολιτών εκλαμβάνει τη μορφή μίας νόρμας θεσμοθετημένης (και ως εκ τούτου τυπικά και διαδικαστικά νομιμοποιημένης) ανελευθερίας. Όπως εύστοχα υπογράμμισε σε άρθρο του ο P. Gaspard, 

«η ιστορία μας έχει καταδείξει ότι δεν υπάρχει

καλύτερη ευκαιρία

από μία κατάσταση έκτακτης ανάγκης

για τους ηγέτες που

επιθυμούν να ελέγξουν απόλυτα την εξουσία».

Επί της ουσίας αυτό παραπέμπει στη δημιουργία άτυπων ή μη νομιμοποιημένων διαδικαστικά καθεστώτων[5] που θα προκύψουν από μία θεσμοθετημένη δημοκρατική εκτροπή που έχει επιβληθεί με αφορμή  την πανδημία. Υπό αυτό το πρίσμα αξιολόγησης, το διακύβευμα για τη δημοκρατία δεν είναι ένα αλλά πολλά. Στην παρούσα φάση αφορά την επιβίωση αλλά παράλληλα και την ποιότητα της δημοκρατίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα[6], τις ατομικές ελευθερίες, τα κοινωνικά δικαιώματα, την ποιότητα ζωής, τα όρια της κρατικής εξουσίας αλλά και την οικονομική επιβίωση[7] της μεσαίας τάξης[8].

*Δείκτες φτώχειας που αφορούν τη μεσαία τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο
*Διεύρυνση της φτώχειας

*Δείκτες φτώχειας που αφορούν τη μεσαία τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο

*Διεύρυνση της φτώχειας

Οι προτεραιότητες του σήμερα δεν επιτρέπουν σε ένα ευρύ παγκόσμιο κοινό να αντιληφθεί τις προκλήσεις του όχι τόσο μακρινού αύριο. Ίσως αυτό να αποτελεί φυσιολογική επιλογή με βάση την αμεσότητα της υγειονομικής απειλής και τον βίαιο τρόπο με τον οποίο αποδόμησε την κοινωνική, θεσμική και οικονομική πραγματικότητα αλλά και τους κανονιστικούς, ρυθμιστικούς μικρόκοσμους των κρατών. Οι εσωτερικοί Λεβιάθαν[9] επαναπροσδιορίζονται, εκριζώνοντας με επικίνδυνο για τη δημοκρατία τρόπο τις ασφαλιστικές δικλείδες που έθεταν κόκκινες γραμμές στις σχέσεις Δήμου (Πολιτεία) και κυβερνωμένων. Υπό τις παρούσες συνθήκες εσωτερικού κατακερματισμού, η κεντρική αρχή, η οποία ονομαστικά αναμένεται να διασφαλίσει τη συνοχή και ειρήνη εντός της κοινωνίας δεν υφίσταται. Μάλιστα οι πολιτικές ηγεσίες επέλεξαν συνειδητά να διχάσουν τις κοινωνίες δημιουργώντας διλήμματα επιβίωσης και παίγνια μηδενικού αθροίσματος[10].

Η θεσμική απειλή κατά της δημοκρατίαςThe institutional threat to democracy

“The dignity of the human person is not only a fundamental right in itself but constitutes the real basis of fundamental rights”[11]

Η διάβρωση της δημοκρατίας συντελείται με πρωτόγνωρους ρυθμούς τη στιγμή που ένα σημαντικό τμήμα των επί μέρους κοινωνικών μικρόκοσμων ανά τον κόσμο αδυνατεί να κατανοήσει το ειδικό βάρος της παρέμβασης της κρατικής εξουσίας στη ζωή των πολιτών. Ορθά επισημαίνεται ότι

«αν η προστασία της δημοκρατίας δεν βρίσκεται

στην ατομική λίστα του καθενός, θα πρέπει να

υποθέσουμε ότι δεν βρίσκεται ούτε στη λίστα

προτεραιοτήτων κανενός άλλου. Δυστυχώς πολλοί

από τους ηγέτες που βρίσκονται στην εξουσία

δεν θα καταστήσουν προσωπική τους υπόθεση

να προστατεύσουν τα δικαιώματα μας».

Κάποια δικαιώματα κερδίζονται, δεν «απονέμονται» ούτε παραχωρούνται απλά ως αποτέλεσμα μίας ντετερμινιστικού χαρακτήρα διαδικασίας. Συνεπώς οι ίδιοι οι πολίτες θα πρέπει να τα διεκδικήσουν εκ νέου σε ένα democracy restart που προφανώς δεν αποτελεί μία αυτοματοποιημένη διαδικασία[12] με όρους συναίνεσης ανάμεσα σε πολιτικές ελίτ και συλλογικότητες. Όπως εύλογα υπογραμμίζεται, 

«η δημοκρατία είναι κάτι παραπάνω από

ένα σύστημα διακυβέρνησης. Είναι ένα πρίσμα

μέσα από τον οποίο κοιτάμε τον κόσμο και

αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας σε αυτόν.

Αν σπάσουμε αυτό το πρίσμα κατά τη

διάρκεια μίας κατάστασης έκτακτης ανάγκης

μπορεί να μην δούμε ποτέ τον εαυτό μας

με τον ίδιο (πρότερο) τρόπο».

Το ζήτημα της συναίνεσης (consensus) είναι πολύπλοκο και πρέπει να αναλύεται σε διαφορετικά επίπεδα με συγκεκριμένα κριτήρια αξιολόγησης[13]. Ορθά έχει επισημανθεί ότι η «ευνομία δεν μπορεί να εκλαμβάνεται ως δεδομένη»[14], λαμβάνοντας υπόψη ότι οι κρίσεις αποτελούν ταυτόχρονα ευκαιρίες και απειλές και λαμβάνουν χώρα, μεταξύ άλλων, υπό το βάρος της μαζικής εισροής δεδομένων.

Σύμφωνα με τον Weber, «κράτος είναι η κοινότητα που αξιώνει επιτυχώς για λογαριασμό της το μονοπώλιο της νόμιμης φυσικής βίας εντός ενός ορισμένου εδάφους»[15]. Η υποχρεωτικότητα αφορά, μεταξύ άλλων, τη «βίαιη», θετικιστικού χαρακτήρα, παρέμβαση της κρατικής εξουσίας σε ένα πεδίο και ενέχει εκφάνσεις ηθικής στα πλαίσια άσκησης πολιτικής. Οι πολιτικές αξιολογούνται με διαφορετικά/εναλλακτικά/μη συμβατά μεταξύ τους κριτήρια. Τα μέσα πειθαναγκασμού μπορούν να έχουν διαφορετικές μορφές και να υλοποιούνται μέσα από μία κλιμακούμενη πίεση-στέρηση εναλλακτικών στους πολίτες. Η διαδικασία αυτή αγγίζει τον πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο οποίος, σύμφωνα με τον Χάμπερμας, είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια[16].   


[1] Chapter XV, The Third Law of Nature, Justice, https://www.sparknotes.com/philosophy/leviathan/full-text/chapter-xv/

[2] «Whatsoever is done to a man, conformable to his own Will signified to the doer, is no Injury to him. For if he that doeth it, hath not passed away his original right to do what he please, by some Antecedent Covenant, there is no breach of Covenant; and therefore no Injury done him. And if he have; then his Will to have it done being signified, is a release of that Covenant; and so again there is no Injury done him»

[3] i.e. vaccinated Vs unvaccinated

[4] Use of Fear to control behaviour in Covid crisis was totalitarian admit scientists,https://www.telegraph.co.uk/news/2021/05/14/scientists-admit-totalitarian-use-fear-control-behaviour-covid/ 

[5] Σημαντικό ρόλο  σε αυτή τη διαδικασία διαδραματίζουν οι δικαστικοί, αφού νομιμοποιούν πολιτικές επιλογές της εξουσίας, επενδύοντας τις με έναν «μανδύα» νομιμοποίησης. Βλ. Ενδεικτικά περίπτωση υποχρεωτικότητας και αποφάσεις σε Ελλάδα. Στον αντίποδα βλ. αποφάσεις κατά της υποχρεωτικότητας σε Σλοβενία, ΗΠΑ (βλ. παραρτήματα).  

[6] Για τη σχέση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ανθρώπινης αξιοπρέπειας βλ. EU Charter on Fundamental Rights, https://fra.europa.eu/en/eu-charter/article/1-human-dignity

[7] Landesmann, M.A. Covid-19 crisis: centrifugal vs. centripetal forces in the EU—a political-economic analysis. J. Ind. Bus. Econ. 47, 439–453 (2020). https://doi.org/10.1007/s40812-020-00171-w

[8] The Pandemic Stalls Growth in the Global Middle Class, Pushes Poverty Up Sharply, Pew, https://www.pewresearch.org/global/2021/03/18/the-pandemic-stalls-growth-in-the-global-middle-class-pushes-poverty-up-sharply/  

[9] Leviathan or the Matter, Form and Power of a Commonwealth Ecclesiastical and Civil, 1651

[10] Ενδεικτικά εμβολισμένοι ενάντια σε ανεμβολίαστους.

[11] https://fra.europa.eu/en/eu-charter/article/1-human-dignity

[12] Do we Trust Democracy?, https://www.opengovpartnership.org/topic/do-we-trust-democracy/  

[13] Kwasi Wiredu (2001) Democracy by Consensus: Some Conceptual Considerations, Philosophical Papers, 30:3, 227-244, DOI: 10.1080/05568640109485087

[14] Willhoite, Fred H. “Political Order and Consensus: A Continuing Problem.” The Western Political Quarterly, vol. 16, no. 2, [University of Utah, Sage Publications, Inc., Western Political Science Association], 1963, pp. 294–304, https://doi.org/10.2307/444944.

[15] Η πολιτική ως κάλεσμα και ως επάγγελμα, του Μαξ Βέμπερ (ή τα ηθικά παράδοξα της πολιτικής), https://bookpress.gr/kritikes/idees/10274-weber-max-doma-i-politiki-os-kalesma-kai-epaggelma-zaxarakis

[16] JÜRGEN HABERMAS, THE CONCEPT OF HUMAN DIGNITY AND THE REALISTIC UTOPIA OF HUMAN RIGHTS, 2010, https://doi.org/10.1111/j.1467-9973.2010.01648.x


Μετα-δημοκρατία και Θεσμοθετημένη Ανελευθερία/Post-democracy and Institutionalized Unfreedom

Contents and Part 1 of 6

Γ. Βοσκόπουλος, Αναπλ. Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, π. πρόεδρος τμ. ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies, f. Department Head

Λέξεις Κλειδιά: μετα-δημοκρατία, θεσμοθετημένη ανελευθερία, νέο-θεσμικός αυταρχισμός, κοινωνικό συμβόλαιο, κρατική εξουσία, πρωτογενής ναρκισσισμός, εθελούσια υποτέλεια

Key Words: Post-democracy, institutionalized unfreedom, neo-institutional authoritarianism, contrat social, state power, voluntary subjugation,   primary narcissism and authority.

Περιεχόμενα – Contents

Υγειονομική κρίση, δημοκρατία και το ζήτημα του De l’esprit des lois / The pandemic crisis and democracy: contemplating on the new esprit des lois   

Νέο-θεσμικός αυταρχισμός / Neo-institutional authoritarianism

Το μέλλον της δημοκρατίας, κρατική εξουσία και η λογική του άτυπου καθεστώτος / The future of democracy, state power and the logic of “informal” regimes

Η θεσμική απειλή κατά της δημοκρατίας / The institutional threat to democracy

Το δάσος και το δένδρο / Missing the tree for the forest

Το σύνδρομο του βάτραχου στο καυτό νερό / The boiled frog syndrome

Ζητήματα νομιμοποίησης, διαδικασία και ουσία / Legitimacy issues, processes and substance

Η Πολιτική του Φόβου / The politics of Fear

Ασύμμετρος πειθαναγκασμός / Asymmetric Coercion

Κράτος δικαίου ή κράτος των κυβερνώντων / Rule of Law ή Rule of the Rulers

Κατάσταση Έκτακτης Ανάγκης ή Μόνιμης Εκτροπής; / State of emergency or a new “social contract”?

Εθελούσια υποτέλεια / Voluntary subjugation

Κοινωνικός αυτοματισμός

Ο Ρόλος των ΜΜΕ / The Role of the Media

Η πανδημία, τα δικαιώματα των κυβερνούμενων και η αστική δημοκρατία / The pandemic, individual / civil rights and liberal democracy

Πολιτικές ελίτ και το ζήτημα του maximal – minimal state / Political elites and the issue of maximal or minimal state

Δημοκρατία και Χάμπερμας, επισημάνσεις / Democracy and J. Habermas, some focal points

Υγειονομικές κρίσεις και ιστορία, μαθαίνοντας από το παρελθόν / Pandemics and history, learning from  the past

Παραρτήματα / Appendixes

“To live means to finesse the processes to which one is subjugated”

Bertolt Brecht, On Politics and Society, 1941

Υγειονομική κρίση, δημοκρατία και το ζήτημα του De l’esprit des loisThe pandemic crisis and democracy: contemplating on the new esprit des lois

*Commenting on the stages of the current crisis: the triggering effect of loss of lives and its impact on collectivities’ and individuals’ attitudes. The ontological issue is whether there will be a return to “normality” referring to the social, economic, institutional given of the past. The crisis threatens to turn the temporary loss of a multilayer of rights to a new reality annuling the contrat social that defines the power relation between elites and peoples. Overtly or covertly this refers to the cognitive and value based basis of Montesquieu’s logic in his nominal work De l’esprit des lois  (1748)”

Είχα επισημάνει σε παλαιότερη παρέμβαση μου ότι η υγειονομική κρίση θα είναι σπονδυλωτής μορφής. Το πρώτο στάδιο, αυτό που λειτουργεί ως trigger effect, είναι οι δραματικές απώλειες ανθρώπινων ζωών. Είναι το στάδιο του αιφνιδιασμού των συλλογικοτήτων, το στάδιο το οποίο θέτει οντολογικά ερωτήματα όσον αφορά τη δημοκρατία και τους όρους επιστροφής στην κανονικότητα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν αυτή θα παραπέμπει στην προ κρίσης κοινωνική, οικονομική, θεσμική και δημοκρατική πραγματικότητα ή σε ένα νέο περιβάλλον ανατροπής των μέχρι πρότινος θέσφατων. Η κρίση απειλεί να μετατρέψει την απώλεια δημοκρατικών δικαιωμάτων σε μία κανονικότητα η οποία θα επεκταθεί στο διηνεκές επαναπροσδιορίζοντας το «κοινωνικό συμβόλαιο» που οριοθετεί τις σχέσεις κράτους – πολίτη.

Έστω και έμμεσα, υποδόρια, η νέα παρεμβατική δράση του κράτους με τη μορφή θεσμοθέτησης κανόνων που περιορίζουν τις ατομικές ελευθερίες, εμπεριέχει στοιχεία από το εννοιολογικό αποτύπωμα του κορυφαίου έργου του Montesquieu De l’esprit des lois  (1748)[1].  


[1] “L’auteur y engage tout à la fois une réflexion sur les différents gouvernements, une enquête sur les sociétés humaines et une analyse comparée des lois afin de former tout homme à évaluer l’intervention législatrice. En s’attachant à saisir « l’esprit des lois » – ou rapports que les lois entretiennent avec le climat, la religion, les moeurs, les richesses et le commerce de chaque peuple, il propose une manière nouvelle d’appréhender la réalité sociale”. Montesquieu, De l’esprit des lois, Flammarion/GF, 2013

Είναι η φιλοσοφική και όχι μόνο προσέγγιση της σχέσης νόμων (συνεπώς κανόνων) που διέπουν τις σχέσεις ηγεσίας και πολιτών (κοινωνίας). Αυτές οι επιλογές προσφέρουν πρωτογενές υλικό για να γίνει πρώτον, διαχωρισμός ανάμεσα στις έννοιες κράτος, καθεστώς, κυβέρνηση, δεύτερον, να προσδιοριστούν «αντιθετικής μορφής είδη καθεστώτων» (“Antithetical regime types”) και τρίτον να προσδιοριστούν οι «συνθήκες λειτουργίας της δημοκρατίας» (“Conditions for the functioning of democracy in modern mass polities”)[1].

Νέο-θεσμικός αυταρχισμός/Neo-institutional authoritarianism

*Under the impact of the pandemic liberal democracy is facing multifaceted threats that affect the relations betwwen states and citizens (a “new” Leviathan?). The range of mesures taken across the world and the way they institutionally ram human rights, freedom, civil rights et al reflect a new norm of a “social contract” imposed through (institutionally) coercive measures. This process I define as Neo-institutional authoritarianism

Υπό το βάρος της πανδημίας η δημοκρατία σε παγκόσμιο επίπεδο υποχωρεί, επαναπροσδιορίζοντας τις σχέσεις πολιτείας και πολιτών. Αυτό δεν αφορά απλά τα αυταρχικά καθεστώτα[2] αλλά και «δυτικού τύπου» δημοκρατίες που επέλεξαν να περιορίσουν τις ατομικές ελευθερίες υπό το βάρος της πανδημίας[3]. Ζητήματα όπως η αναλογικότητα (των περιοριστικών μέτρων), η συνταγματικότητα (κανόνων που περιορίζουν δραματικά τις ατομικές ελευθερίες), η υποχρεωτικότητα (του εμβολιασμού) αίφνης δημιούργησαν ένα πολυεπίπεδο πλαίσιο αξιολόγησης μίας νέας νόρμας «κοινωνικού συμβολαίου», αυτού που προσδιορίζω ως «νέο-θεσμικό αυταρχισμό».  


[1] Lawson, Stephanie. “Conceptual Issues in the Comparative Study of Regime Change and Democratization.” Comparative Politics 25, no. 2 (1993): 183–205.

[2] Democracy and the Global Pandemic, Reshuffled Reputations and the Future of the ‘Free World’, 2021, https://verfassungsblog.de/democracy-and-the-global-pandemic/  

[3] Sarah Engler, Palmo Brunner, Romane Loviat, Tarik Abou-Chadi, Lucas Leemann, Andreas Glaser & Daniel Kübler (2021) «Democracy in times of the pandemic: explaining the variation of COVID-19 policies across European democracies», West European Politics, 44:5-6, 1077-1102

Οι κρίσεις αποτελούν ευκαιρίες, προκλήσεις, μαζικές εισροές σε μία κοινωνικο-πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Η εξέλιξη τους είναι αποτέλεσμα διάδρασης συνδυαστικών παραγόντων. Τη τελευταία διετία δύο είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά, ο φόβος και η αβεβαιότητα.

Γνώμη 01/2014 σχετικά με την εφαρμογή των εννοιών της αναγκαιότητας κ της αναλογικότητας κ την προστασία των δεδομένων στον τομέα της επιβολής της νομοθεσίας

Οι έννοιες της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας σε σχέση με το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ

Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα
Εικόνα

E-learning: ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Πρόγραμμα εξειδίκευσης που “έτρεξε” για 2 χρόνια στο ΠΑΜΑΚ

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Γεώργιος Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Οι εισηγητές του προγράμματος είναι μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας καθώς και εξωτερικοί συνεργάτες και στελέχη με πολύχρονη εμπειρία, αλλά και εξειδικευμένη θεωρητική γνώση.


ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε διαμορφωτές της κοινής γνώμης, διεθνολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, δημοσιογράφους, διπλωμάτες, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, στελέχη του ευρύτερου δημόσιου, της περιφέρειας και τοπικής αυτοδιοίκησης, φοιτητές και επαγγελματίες των διεθνών σχέσεων και των ΜΜΕ. Ως βασικό στόχο έχει να αναδείξει τη δυναμική σχέση που αναπτύσσεται σήμερα, στον 21ο αιώνα, μεταξύ ΜΜΕ και πολιτικής διεργασίας αλλά και τον τρόπο που διαμορφώνονται ή / και αξιολογούνται επιλογές στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής και των διακρατικών σχέσεων.

ΣΚΟΠΟΣ

Το πρόγραμμα θα αναλύσει τις πολύ επίπεδες σχέσεις μεταξύ Διεθνούς Πολιτικής – Διακρατικών Σχέσεων και του ρόλου των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αυτές εξελίσσονται μέσα από ένα πλαίσιο στενής αλληλεξάρτησης σε θεσμικό και πολιτικο-εφαρμοστικό επίπεδο. Τα παραδείγματα του Γιουγκοσλαβικού Εμφυλίου, της Ουκρανικής κρίσης, της αστάθειας στο χώρο της Ευρασίας, της Αραβικής Άνοιξης και του Ισλαμικού φονταμενταλισμού καταδεικνύουν ότι τα ΜΜΕ δεν περιορίζονται απλά στο ρόλο της ενημέρωσης των επί μέρους κοινωνικών μικρόκοσμων αλλά επηρεάζουν τις βασικές πολιτικές αποφάσεις των ηγεσιών του δυτικού κόσμου καθώς και τις κοινωνικές τάσεις που διαμορφώνονται στον πυρήνα της δυτικής συλλογικότητας.
Τα ΜΜΕ αποτελούν σημαντικό συντελεστή επηρεασμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης, διαμόρφωσης αντιλήψεων αλλά και φορέα πολιτικής κοινωνικοποίησης. Η εικόνα που δημιουργείται από την κάλυψη των γεγονότων λειτουργεί ουσιαστικά ως ένας μοχλός πίεσης των ηγετικών ομάδων αλλά και ως ένας συνδιαμορφωτής πολιτικο-στρατηγικών επιλογών.
Υπό αυτό το πρίσμα το πρόγραμμα εστιάζει στο τρίπτυχο ενημέρωση – αποκωδικοποίηση – διαμόρφωση κοινής γνώμης το οποίο αντιμετωπίζει ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων.

https://www.semifind.gr/seminaria/view/Seminario/9239/E-learning-diethnis-politiki-kai-i-leitoyrgia-ton-meson-mazikis-enimer

Εικόνα

Ευρωπαϊκή Ένωση, θεσμοί, πολιτικές, προκλήσεις, προβληματισμοί, εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη

Human Rights Violations,Democracy-Meritocracy in Greek Tertiary Education – Bullying

(Info will be updated,check “comments” for details) In the last five years I have been the target of unprecedented attacks that were blatantly ignored by legal authorities, the university,the students’ union, justice, political system.No measures whatsoever have been taken to protect me as an individual and academic. These attacks include Threats to me & members of my family(I have filed a lawsuit,as in an incident involving a car threatening to rum my vehicle my daughter was also in danger) Intimidating acts within the premises of the university.Despite my repeated requests to academic hierarchy the university has not taken any action nor has explicitly & publicly condemned these acts. Although I asked for the university senate to discuss the issue & provide a statement of support this has never happened, a very fact that constitutes a puzzle in itself. My car has been twice vandalized within the premises of the university closed parking lot. These were the only incidents that have ever taken place within the premises of the university, a fact that per se has its own semantics. The finding of a monitoring device inside my office.To this day I have not received an official response from judiciary and university authorities as to what the device was.Only an unofficial answer that is “was nothing’.To my knowledge the only witness(along with me)at the time the device was found has never been asked to testify in a legal investigation. Violation of private data and hacking of my personal page.An IT expert that looked to it told me “it was a professional job”. Continuous violation of private–family life to a degree that constitutes a blatant violation of human rights familiar only to autocratic & Soviet-style regimes. To the above one should include The request from the university authorities NOT to park my car inside the parking lot.This kind of behavior constitutes a inexplicable choice that makes me wonder why not everyone is equal in terms of having access to university facilities. Hurdles to my ability to perform my academic work,a fact that goes beyond any sensible explaining and understanding.Despite my continuous requests to the university, I spent one whole semester without access to a computer equipped with a camera & a microphone.The university simply answered that these were not available, although they were indispensable for my e-classes at the time of the pandemic. I had to improvise & use YouTube to upload a series of audio lectures. This process was time consuming and did not facilitate academic interaction. Upon continuous requests I was given a portable computer for 2 weeks(15-29/9/20)just to be able to conduct exams. The very same day my exams finished(29/9)the university asked me to return the portable, which I did. In October 2017 I had a three week sit in.I did not have classes.Instead I spent these hours at the university in my office(extra classes were offered after the sit-in.The reasons were explained in long and detailed communiqués (they are being translated into En).The basic issues were meritocracy, transparency, threats to my daughter & me and a number of criminal activities against me.I have filed lawsuits but to this day justice is not done.In a very indicative case a student asked to intervene as Head of the Department in a case of massive & extended in time cheats during exams.She printed out and gave me an exchange of messages in facebook where students confessed PUBLICLY that they were systematically cheating during the exams for years! Cheating was only possible with the support of those who were in charge within the classrooms.The student asked me to do my administrative duty,which I did.I publicized the issue,wrote articles asking for a legal investigation not to an assumed but publicly confessed crime.As one of the students wrote in facebook “I have passed many courses this way”. This simply means cheating has been a standard practice for years. Ever since I have been targeted systematically & my academic role has been greatly undermined, not to mention the reverse of the proposal to take over the UNESCO Chair of the University as “being the ideal candidate”(according to the previous rector-the letter is at my disposal) Eventually the university inaugurated an investigation against me although a the aim of publicizing these facts was to protect the institution & the exam process * FULL MEMO IN “COMMENTS”

Εικόνα
Εικόνα

“Περιθωριοποίηση ή διώξεις μελών ΔΕΠ που ύψωσαν το ανάστημα τους σε ομάδες εξουσίας”!

Εικόνα

Εθνικό Συμφέρον και Εξωτερική Πολιτική: Η ερώτηση φοιτήτριας μου

Στη “σέντρα” το ΕΛΙΑΜΕΠ για διαπλοκή με Άγκυρα … – SLpress