Human Rights Violations, Intimidation, Bullying, Meritocracy in Greek Tertiary Education

Human Rights Violations,Democracy-Meritocracy in Greek Tertiary Education – Bullying

(Info will be updated,check “comments” for details) In the last five years I have been the target of unprecedented attacks that were blatantly ignored by legal authorities, the university,the students’ union, justice, political system.No measures whatsoever have been taken to protect me as an individual and academic. These attacks include Threats to me & members of my family(I have filed a lawsuit,as in an incident involving a car threatening to rum my vehicle my daughter was also in danger) Intimidating acts within the premises of the university.Despite my repeated requests to academic hierarchy the university has not taken any action nor has explicitly & publicly condemned these acts. Although I asked for the university senate to discuss the issue & provide a statement of support this has never happened, a very fact that constitutes a puzzle in itself. My car has been twice vandalized within the premises of the university closed parking lot. These were the only incidents that have ever taken place within the premises of the university, a fact that per se has its own semantics. The finding of a monitoring device inside my office.To this day I have not received an official response from judiciary and university authorities as to what the device was.Only an unofficial answer that is “was nothing’.To my knowledge the only witness(along with me)at the time the device was found has never been asked to testify in a legal investigation. Violation of private data and hacking of my personal page.An IT expert that looked to it told me “it was a professional job”. Continuous violation of private–family life to a degree that constitutes a blatant violation of human rights familiar only to autocratic & Soviet-style regimes. To the above one should include The request from the university authorities NOT to park my car inside the parking lot.This kind of behavior constitutes a inexplicable choice that makes me wonder why not everyone is equal in terms of having access to university facilities. Hurdles to my ability to perform my academic work,a fact that goes beyond any sensible explaining and understanding.Despite my continuous requests to the university, I spent one whole semester without access to a computer equipped with a camera & a microphone.The university simply answered that these were not available, although they were indispensable for my e-classes at the time of the pandemic. I had to improvise & use YouTube to upload a series of audio lectures. This process was time consuming and did not facilitate academic interaction. Upon continuous requests I was given a portable computer for 2 weeks(15-29/9/20)just to be able to conduct exams. The very same day my exams finished(29/9)the university asked me to return the portable, which I did. In October 2017 I had a three week sit in.I did not have classes.Instead I spent these hours at the university in my office(extra classes were offered after the sit-in.The reasons were explained in long and detailed communiqués (they are being translated into En).The basic issues were meritocracy, transparency, threats to my daughter & me and a number of criminal activities against me.I have filed lawsuits but to this day justice is not done.In a very indicative case a student asked to intervene as Head of the Department in a case of massive & extended in time cheats during exams.She printed out and gave me an exchange of messages in facebook where students confessed PUBLICLY that they were systematically cheating during the exams for years! Cheating was only possible with the support of those who were in charge within the classrooms.The student asked me to do my administrative duty,which I did.I publicized the issue,wrote articles asking for a legal investigation not to an assumed but publicly confessed crime.As one of the students wrote in facebook “I have passed many courses this way”. This simply means cheating has been a standard practice for years. Ever since I have been targeted systematically & my academic role has been greatly undermined, not to mention the reverse of the proposal to take over the UNESCO Chair of the University as “being the ideal candidate”(according to the previous rector-the letter is at my disposal) Eventually the university inaugurated an investigation against me although a the aim of publicizing these facts was to protect the institution & the exam process * FULL MEMO IN “COMMENTS”


“Περιθωριοποίηση ή διώξεις μελών ΔΕΠ που ύψωσαν το ανάστημα τους σε ομάδες εξουσίας”!


Εθνικό Συμφέρον και Εξωτερική Πολιτική: Η ερώτηση φοιτήτριας μου

Στη “σέντρα” το ΕΛΙΑΜΕΠ για διαπλοκή με Άγκυρα … – SLpress

Hurdles to academic work and academic decadence or when going becomes almost impossible

George Voskopoulos Associate Professor of European Studies Head of the Department of International & European Studies(2013-2016),UoM, Greece Jean Monnet Centre of Excellence Thematic Research Coordinator 2015-2018 f.Erasmus Academic Coordinator

Despite my continuous requests to the university I spent last semester without access to a computer equipped with camera and microphone. The university simply answered that these were not available. At the same time the New Democracy’s (currently in power) youth affiliation approached the Head of the Department and asked him (!!!) to start an administrative process against me for failing to have classes! This is what happens when incontollable factions run a university and try to impose the law of the jungle. It was evident that the whole issue was set up (denial of the university to provide the means (computer, camera, microphone) to do my duty. In case one wonders why this kind of tyreatment the answer is simple. When you stand up against lack of meritocracy you become a hurdle to a multilayer mechanism that wishes to run an institutions without rules. My efforts to communicate the issues to the PM K. Mitsotakis were in vain since he curiously did not make any effort to meet me despite my multiple efforts. In the meantime I received threats and threats to a family member which I publicised.

In another (indicative of the so many(!) case a student publicly confesses that cheating is a standard practice and that she had passed MANY courses this way, since the supervisors allowed them to open their books and simply copy the answers!!!

In this particular case and as a result of the university’s unwilligness to provide me with the means to have my classes, I had to improvise and use YouTube to upload a series of audio lectures. This process is time consuming and does not facilitate academic interaction. Upon continuous requests I was given a portable computer for two weeks (15-29/9/2020) just to be able to conduct students’ exams. The very same day my exams finished (29/9/2020) the university asked me to return the portable. Just a few days before the new semester begins I still have no access to a fully equipped computer in order to have my classes. This is just indicative of the hurdles an academic might face when she/he is not supported and is left to their own devices. At a time COVID makes e-classes indispensable I have to find ways to perform my teaching duties. With NO support whatsoever!

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies *Exchange of emails (in Gr) provided


Από φοιτήτρια μου. Για μεταπτυχιακό από το οποίο αναγκάστηκα να αποχωρήσω

Η απόδοση δικαιοσύνης και η αποκατάσταση της αλήθειας είναι αδιαπραγμάτευτοι στόχοι ζωής.

Δημοκρατία και ΑΕΙ


Η πρωτοβουλία του φοιτητή (φέρεται σύμφωνα με φήμες να είναι υποστηρικτής της ΔΑΠ) και η μήνυση μου που ακολούθησε.Στη συνέχεια δέχθηκα έντονες θεσμικές πιέσεις να κάνω ανάκληση της μήνυσης κάτι που δεν έκανα. Μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη.

Καθηγητής του ΠΑΜΑΚ ξεκίνησε καθιστική διαμαρτυρία – Φοιτητής μαζεύει υπογραφές για την απομάκρυνση του! Ο καθηγητής του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (ΔΕΣ), Γεώργιος Βοσκόπουλος, ξεκίνησε χθες καθιστική διαμαρτυρία «σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την έλλειψη δημοκρατίας, αξιοκρατίας και ισονομίας που θα όφειλε να χαρακτηρίζει έναν πανεπιστημιακό χώρο» όπως ανέφερε σε ανακοίνωση που απέστειλε στα Φοιτητικά Νέα/ την προηγούμενη εβδομάδα. Αίτημα με σύγκλιση Συγκλήτου προς τον πρύτανη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας απέστειλε ο καθηγητής Γεώργιος Βοσκόπουλος, μετά από ανάρτηση εγγράφου από φοιτητή στο διαδίκτυο και αφορά συλλογή υπογραφών για την απομάκρυνση του καθηγητή από το τμήμα. Συγκεκριμένα η ανακοίνωση του καθηγητή έχει ως εξής: Προς, Πρύτανη ΠΑΜΑΚ Με την παρούσα αιτούμαι σύγκλιση Συγκλήτου με θέμα την ενημέρωση και λήψη απόφασης για την ανάρτηση στο google εγγράφου από φοιτητή του τμήματος ΔΕΣ ο οποίος φέρεται να εκπροσωπεί τους φοιτητές του τμήματος και αφορά συλλογή υπογραφών για την απομάκρυνση μου από το τμήμα”. Η δημοσιοποίηση του εγγράφου με πλήττει προσωπικά, εμπεριέχει δυσφημιστικό και αναληθές περιεχόμενο και πρέπει να αντιμετωπιστεί θεσμικά από το πανεπιστήμιο. Μετά τιμής, Γ. Βοσκόπουλος, αναπλ. καθ, τμήμα ΔΕΣ *Δε έχει γίνει καμία ενέργεια μεχρι σήμερα από τον κ. Ζαπράνη

Οι λόγοι που οδήγησαν τον καθηγητή του ΠΑΜΑΚ σε καθιστική διαμαρτυρία


Παραθέτω και ένα απόσπασμα από άρθρο (όχι δικό μου)


Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…

Έντυπη Έκδοση Ελευθεροτυπία, Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου 2009

Για τα αλλοτριωμένα πανεπιστήμιά μας…


Το πρωί της Κυριακής, 6 τρέχοντα μήνα, πρώτη επέτειο του φόνου ανήλικου μαθητή από ακραία αστυνομική βαναυσότητα, ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Χρ. Κίττας και ο προϊστάμενος της γραμματείας, παλαίμαχος συνάδελφος κ. Π. Κοντός, βρίσκονταν στα προπύλαια, για να αποτρέψουν κατάληψη, κατά τις διαδηλώσεις εκείνης της ημέρας.

Σύντομα και οι δύο διακομίστηκαν στο νοσοκομείο, βαριά τραυματισμένοι. Εγώ ήμουν στο σπίτι μου, στη μελέτη και στο συγγραφικό έργο μου, με την πικρή παραδοχή ότι, αν δεν είναι μάταιη, πάντως είναι ατελέσφορη κάθε απόπειρα δραστικής παρέμβασης στη βαθύτατη κρίση που μαστίζει γενικώς τον τόπο μας, και ειδικότερα τις ανώτατες σχολές μας. Ομως, η προσωπική περιπέτεια των δύο συναδέλφων με πειθαναγκάζει να μη λείψω από το καθήκον να γίνω δυσάρεστος, θέτοντας ορισμένα ερωτήματα, καθώς πιστεύω ότι και άλλοι προβληματίζονται και ανησυχούν. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως η αρχή του κακού θα πρέπει ν’ αναζητηθεί σε βάθος χρόνου, δεδομένου ότι τα πανεπιστήμιά μας πάντοτε και μάλλον καθ’ υπερβολήν ήταν ανοιχτά στην εκάστοτε τρέχουσα πολιτική αναταραχή, παρά στην αναζήτηση της γνώσης, στον επιστημονικό προβληματισμό και στην έρευνα για περαιτέρω επιστημονικές κατακτήσεις; Υπάρχει άραγε μετά την πτώση της δικτατορίας, πριν από 35 χρόνια, πραγματική ανάγκη, που να πειθαναγκάζει στην υποβάθμιση της διδασκαλίας και της έρευνας για χάρη της λεγόμενης λειτουργίας των πανεπιστημίων ως δυναμικών φυτωρίων ελεύθερης διακίνησης των ιδεών; Εξακολουθεί δηλαδή να υπάρχει στην κοινωνία έλλειμμα ελεύθερης έκφρασης των στοχασμών όλων των πολιτικών τάσεων, ώστε να πειθαναγκάζει στην εξακολούθηση της εκτροπής των πανεπιστημίων από την αποστολή τους, ως χώρων διδασκαλίας της προωθημένης σύγχρονης γνώσης και περαιτέρω καλλιέργειας της επιστημονικής έρευνας;

Είναι αλήθεια ότι ο τόπος μας, στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν, έχει βιώσει καταστάσεις καταπίεσης και σκοταδισμού, καθώς λ.χ. στα δικά μου φοιτητικά χρόνια αποκλείονταν από την εγγραφή εκείνοι που είχαν μεν επιτύχει στις εισαγωγικές εξετάσεις, όμως δεν διέθεταν πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων, για την έκδοση του οποίου αρμόδιες ήταν οι αστυνομικές αρχές ασφαλείας. Τότε λοιπόν, όπως και στα επόμενα χρόνια των φοιτητικών αγώνων για τον εκδημοκρατισμό του νεοελληνικού αστυνομικού κράτους των παλατιανών αστικών κομμάτων, φυσικό ήταν να λειτουργήσουν τα πανεπιστήμια ως φλογερά καμίνια αποτίναξης των αυταρχικών καταπιέσεων. Σήμερα, όμως, ποια ανάγκη πειθαναγκάζει στην εκτροπή από την εγγενή αποστολή των πανεπιστημίων; Είναι άραγε λαθεμένη η εκτίμηση, που εντοπίζει ως αιτία του κακού την άλωση όλων των χώρων της Παιδείας από τον κομματισμό; Είναι τάχα ψέμα πως σ’ όλους τους χώρους της Παιδείας, και ιδίως στη λεγόμενη ανώτατη, δεν μπήκε ο γνήσιος πολιτικός προβληματισμός, αλλά η ιδιοτελής κομματική αντιδικία; Είναι άραγε ψέμα πως για να εκλεγούν πρυτανικές αρχές, οι υποψήφιοι πειθαναγκάζονται να ζητούν τη στήριξη κομματικών φοιτητικών οργανώσεων και των πολιτικών κομμάτων που στέκουν πίσω απ’ αυτές; Και είναι δήθεν ψέμα πως αυτή η κομματική στήριξη προϋποθέτει προεκλογικές δεσμεύσεις, έτσι που να συνεπάγεται και κάποια μορφή εφεξής ομηρίας των κατά τα άλλα σεβαστών καθηγητών; Είναι άραγε ψέμα πως αρκετοί πανεπιστημιακοί δάσκαλοι οφείλουν την εκλογή και την εξέλιξή τους στους δεσμούς των με συγκεκριμένους κομματικούς κύκλους; Είναι άραγε ψέμα ότι έτσι όμοια έχουν αλλοτριωθεί όλοι οι χώροι της δημόσιας ζωής, όπως η Δικαιοσύνη, η δημόσια διοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση και η δημόσια υγεία; Είναι μήπως ψέμα πως η νομιμότητα έχει περιπέσει σε λήθαργο, ενώ το δικαστικό σύστημα, ακόμη κι όταν δεν είναι κομματικά αλωμένο, είναι βαλτωμένο σε ατέρμονα κενά μηνών και χρόνων απραξίας για κάθε εξατομικευμένο διάδικο;

Επιτέλους, τι λειτουργεί σωστά σ’ αυτόν τον τόπο; Οι δρόμοι με τα ανύπαρκτα ή δύσβατα πια πεζοδρόμια και τους σωρούς των σκουπιδιών; Ή τι άλλο, τέλος πάντων;

Ανατρέχοντας στις δικές μου αναμνήσεις, θα καταθέσω ότι με συνάρπαζε η ενώπιον των φοιτητών μου παράθεση των προβληματισμών που συνθέτουν τη διαρκή ανησυχία για την ορθή κατανόηση της ύλης του γνωστικού αντικειμένου του δικού μου κλάδου. Με φλόγιζε ο πόθος να τους κάνω κοινωνούς των επιστημονικών προβληματισμών και να τους παρακινώ σε δικές τους ερμηνευτικές αναζητήσεις. Ομως, κατά τα άλλα, ένιωθα το πανεπιστήμιο ως έναν αφιλόξενο χώρο, με ατέρμονες εξεταστικές περιόδους και αποκαρδιωτικά χαμηλές επιδόσεις του κορμού των εξεταζομένων. Κυρίως όμως ένιωθα την έλλειψη ενός τραπεζιού, γύρω από το οποίο να συγκεντρωνόμαστε συνάδελφοι από διαφορετικούς κλάδους, ακόμη και από διαφορετικές Σχολές, για να συζητούμε επιστημονικά προβλήματα με διακλαδικό ενδιαφέρον. Συνεδριάζαμε αποκλειστικώς για διοικητικά ζητήματα. Ποτέ για επιστημονικό διάλογο. Ετσι, το πανεπιστήμιο δεν ήταν το σπίτι μας. Περαστικοί ήμασταν, με την έννοια ότι, μετά την ώρα διδασκαλίας, βιαζόμασταν να εκτραπούμε, άλλος στα ιδιωτικά επαγγελματικά γραφεία πάγιας απασχόλησης και άλλος στο σπίτι του, στη θαλπωρή της ιδιωτικής βιβλιοθήκης του και του μοναχικού διαλόγου με το υλικό που προσφέρουν οι σελίδες αξιόλογων βιβλίων. Αλλ’ όταν ο ίδιος ο καθηγητής δεν νιώθει το πανεπιστήμιο ως το κέντρο των επιστημονικών ανησυχιών του και της ερευνητικής του προσπάθειας, πώς είναι δυνατόν να μεταδώσει στους φοιτητές του τον έρωτα για τον προβληματισμό και τη μέθοδο, αναφορικά με τη συνεχή κατάκτηση και αμφισβήτηση της εγκυρότητάς της; Το νόημα αυτών των εξομολογητικών αποριών μου επικεντρώνεται στη θλιβερή παραδοχή ότι, στην έκταση που η λειτουργία των πανεπιστημίων μας δεν ικανοποιεί τις ανησυχίες ούτε των καθηγητών μήτε των φοιτητών, φυσικό είναι ο χώρος να αλλοτριώνεται δραματικά, έτσι που η μεν αποστολή του να συρρικνώνεται στον εφοδιασμό των ενδιαφερομένων με πτυχία ικανότητας (συχνά, εικονικής) για είσοδο σε επιστημονικά επαγγέλματα, η δε καθημερινότητα του χώρου να μένει ευάλωτη στο μαγικό ραβδάκι της σύγχρονης Κίρκης της βάναυσης κομματικοποίησης.

Το αίτημα να κλείσουν οι πόρτες των πανεπιστημίων για τους αναρχικούς, και συνακόλουθα να καταργηθεί το άσυλο, είναι παραπλανητικό. Το πανεπιστήμιο θα βρει τον δρόμο της δικής του αποστολής, όταν πρωτίστως θα φύγουν τα κόμματα από τις αίθουσες και τους διαδρόμους του. Οταν θα κλείσουν οι πόρτες στον κομματισμό και την εκ μέρους του καλλιέργεια της διάχυτης εντύπωσης ότι η ακραία κομματική ρητορεία στους πανεπιστημιακούς χώρους είναι καλό εισιτήριο για τη λεγόμενη μεγάλη πολιτική -γνωστή περισσότερο ως καριέρα της μεγαλοστομίας και, τελικώς, της αρπαχτής. Τότε θα πάψουν κατ’ ανάγκη και οι επιδρομές των αναρχικών, πίσω απ’ τους οποίους βολεύονται και αρκετοί πλιατσικολόγοι. Αλλ’ αυτή είναι μια ουτοπική προσδοκία. Ο τόπος μας μαστίζεται από την αναιδή και επιθετική κομματοκρατία, για την ποιότητα της οποίας ο ενδιαφερόμενος αναγνώστης της στήλης θα έπρεπε να προσφύγει στις τεκμηριωμένες και διεξοδικές αναλύσεις έγκυρων ειδικών μελετητών, και ενδεικτικώς στα βιβλία των συναδέλφων Ξ. Κοντιάδη, για την Ελλειμματική Δημοκρατία, και Κ. Χρυσόγονου, για την Ιδιωτική Δημοκρατία, τις Πολιτικές Δυναστείες και τη συνακόλουθη Κλεπτοκρατία, ιδίως δε στο βιβλίο του Τ. Μάγερ για την Πολιτική ως Θέατρο.

Γιώργος Βοσκόπουλος – Παραίτηση-Επιτροπή Διεξαγωγής Κατατακτηρίων Εξετάσεων, 28/11/2018

Δίκτυο αντιγραφών στο ΟΠΑ μέσω facebook – Τι καταγγέλλει η ΠΑΣΠ ΑΣΟΕΕ