ΧΑΡΑΞΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Ι

*Υλικό για τη διδασκαλία του μαθήματος ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΑΜΥΝΑΣ

SHORT-TERM IMPERATIVES: «Βραχυπρόθεσμες [επιτακτικές] ανάγκες», οι οποίες δεν πρέπει να αναστέλλουν τον μακροχρόνιο σχεδιασμό και να διακόπτουν τη «συνέχεια» (continuity)  του αμυντικού σχεδιασμού

Η δομή των ΕΔ είναι αποτελεσματική μόνο στο βαθμό, στον οποίο είναι σύμφωνη/συμβατή με το schema  ότι η πολιτική πρέπει να χαράσσεται με βάση στρατηγικά δεδομένα

Δυο επίπεδα
1. Force Planning Level
2. Strategy and Policy Level

Απαιτείται συμβατότητα μεταξύ των δύο επιπέδων

Academic Lounge – Instagram

https://www.instagram.com/academiclounge/

Η Οικοδόμηση της Ευρώπης, ειρήνη, συμφιλίωση, συνεργασία, ολοκλήρωση, εκδ. Ποιότητα, Αθήνα

ΑΡΧΕΙΟ – “Τσερνομπίλ” της Μεσογείου το πυρηνικό στο Ακουγιού

Κυπριακό: Επίλυση ή de jure κορύφωση του δράματος;

logia starata, 4/3/2014

Γράφει ο Γιώργος Βοσκόπουλος

Αναπληρωτής Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών

Οι διεθνείς πιέσεις για επίλυση του Κυπριακού εντείνονται με ένταση που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, αφού η δημοσιονομική αδυναμία Ελλάδας και Κύπρου λειτούργησε ως μία κερκόπορτα την οποία αφελώς και επικινδύνως άφησαν αφύλαχτη σε Λευκωσία και Κύπρο. Ήταν η ώριμη στιγμή (ripe moment) την οποία εκμεταλλεύονται τρίτοι σε μία διαδικασία επίλυσης κρίσεων.

Υπό τις παρούσες συνθήκες τα δεδομένα που θα πρέπει να κρατήσουμε σε επίπεδο επιλογής μεταξύ εναλλακτικών λύσεων είναι τα εξής

Πρώτον, σε στιγμές καταγεγραμμένης αδυναμίας ένας ηγέτης δεν λαμβάνει αποφάσεις που θα λειτουργήσουν ως πρόκριμα, δεσμευτικού χαρακτήρα για το μέλλον. Ο Ν. Αναστασιάδης όφειλε πάση θυσία να κερδίσει χρόνο αλλά δεν το έπραξε. Το κοινό ανακοινωθέν δεν ενέχει απλά ρηματικό χαρακτήρα αλλά προσδιορίζει το πλαίσιο, κατευθυντήριες γραμμές επίλυσης του Κυπριακού, τους όρους αλλά και τον ασαφή πολιτειακό χαρακτήρα της οντότητας που θα προκύψει από μία πιθανή συμφωνία.

Δεύτερον, το νέο μόρφωμα, παρά τις γνωμοδοτήσεις των Βρετανών νομικών συμβούλων εμπεριέχει ασάφειες ως προς τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το Κυπριακό είναι πολιτικό και όχι νομικό ζήτημα, συνεπώς η αξιολόγηση τους (“in my opinion”) ότι το νέο μόρφωμα αποτελεί συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας θα πρέπει να αναλύεται στην πραγματική πολιτική διάσταση του. Το προτεινόμενο πλαίσιο περιλαμβάνει καταστατικές και οργανωτικές δεσμεύσεις που παραπέμπουν σε συνομοσπονδία και όχι ομοσπονδία, οπότε ικανοποιείται απόλυτα η Άγκυρα και δικαιολογείται το μότο Ερντογάν «δεν υπάρχει χώρα που ονομάζεται Κύπρος».

Τρίτον, η Άγκυρα συνδέει ευφυέστατα την επίλυση του Κυπριακού με το στρατηγικό στόχο να καταστεί κεντρικός παίκτης μεταφοράς του φυσικού αερίου. Τον «ορθολογισμό» αυτής της επιλογής υποστήριξε ο Τούρκος υπουργός ενέργειας Τ. Γιλντίζ αλλά ατυχώς και ο κ. Αναστασιάδης. Μία τέτοια εξέλιξη θα της δώσει προστιθέμενη γεωστρατηγική αξία, αφού ως ένα κομβικό κράτος στο ενεργειακό πεδίο θα εξουδετερώσει τα κίνητρα στήριξης των διπλωματικών προσπαθειών της Κύπρου να οικοδομήσει ένα στρατηγικό άξονα με το Ισραήλ. Ουσιαστικά θα έχει ακυρωθεί άδοξα η ευφυής πολιτική του αείμνηστου Τ. Παπαδόπουλου, ενώ παράλληλα θα δώσει κίνητρα στο Τελ Αβίβ να αποκαταστήσει καταστατικά τις σχέσεις του με την Άγκυρα. Όλα αυτά σε μία εποχή κατά την οποία επιχειρείται συγκροτημένα να πειστεί το Ισραήλ ότι Κύπρος και Ελλάδα μπορούν να του προσφέρουν το απαραίτητο στρατηγικό βάθος.

Τέταρτον, η άποψη της Άγκυρας, όπως εκφράστηκε με άρθρο της Β. Yinanc, στη Χουριέτ, είναι ότι ο κ. Αναστασιάδης είναι ο κατάλληλος άνθρωπος για την επίλυση του Κυπριακού, γεγονός το οποίο έσπευσαν να εκμεταλλευθούν ΗΠΑ και Τουρκία. Η αποφασιστική εμπλοκή της Ουάσινγκτον στο Κυπριακό και οι πιέσεις που ασκούν στη Λευκωσία ικανοποιούν απόλυτα την τουρκική πλευρά, όπως αποκαλύπτει στη Χουριέτ η Β. Yinanc. Τούρκοι αναλυτές και διπλωμάτες θεωρούν ότι σημείο κλειδί για την ενεργοποίηση των Αμερικανών ήταν η άνοδος στην εξουσία του κ. Αναστασιάδη, τον οποίο θεωρούν ως τον αδύναμο κρίκο του πλαισίου διαπραγμάτευσης. Ο Κύπριος πρόεδρος εμφανίζεται ως υπέρμαχος της επίλυσης του ενεργειακού προβλήματος της Τουρκίας, καθώς σύμφωνα με τον ίδιο «μια συμφωνία για επανένωση της Κύπρου, θα συμβάλει στην μείωση των ενεργειακών αναγκών της Τουρκίας» και θα συμβάλει στην βελτίωση των Τουρκο-ισραηλινών σχέσεων. Δεν κάνει καμία αναφορά στα συμφέροντα της Κυπριακής Δημοκρατίας και φαίνεται να θυσιάζει την Κύπρο προκειμένου να υλοποιήσει στόχους της Τουρκίας και των ΗΠΑ.

Πέμπτον, ο προτεινόμενος τρόπος «επίλυσης» του Κυπριακού αποτελεί το πρώτο βήμα υλοποίησης του μακροχρόνιου τουρκικού σχεδιασμού. Όπως αποκάλυψε σε συνέντευξη του στο πρακτορείο Ανατολή ο τούρκος πρέσβης στην Αθήνα Κ. Ουράς με την επανένωση της νήσου η Κύπρος ουσιαστικά θα τεθεί υπό τον τουρκικό έλεγχο και θα αποτελέσει υπέρμαχο της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ. Συνέδεσε μάλιστα την ελληνική προεδρία της ΕΕ και την «επίλυση» του Κυπριακού με τρόπο που σημειολογικά ενοχοποιεί την άβουλη ελληνική κυβέρνηση. Προέβλεψε ότι «από εκεί που η Κύπρος ήταν μια χώρα που μας φρέναρε θα γίνει ο Νο1 υποστηρικτής μας. Υπουργός Εξωτερικών θα είναι Ελληνοκύπριος και ο υπουργός ΕΕ. Τουρκοκύπριος. Όταν πίσω από την ταμπέλα της Κύπρου κάτσει ένας Τουρκοκύπριος θα υπερασπιστεί διαφορετικά την υποψηφιότητα της Τουρκίας και η χώρα που την μπλοκάρει θα γίνει μια χώρα που την υπερασπίζεται». Δύο ακόμα σημεία της συνέντευξης του τούρκου διπλωμάτη έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Πρώτον, ότι οι πρόσφυγες των κατεχόμενων θα αποζημιωθούν από τη δημιουργία ενός ταμείου αποζημιώσεων και δεύτερον ότι «η ίδρυση της Κύπρου θα είναι σταδιακή». Ουσιαστικά εδώ κάνει άμεση αναφορά στη δημιουργία ενός νέου κράτους με δύο κυριαρχίες.

Ο Ν. Αναστασιάδης προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις επικίνδυνα ελλιποβαρής, δημιουργώντας ταυτόχρονα πολιτική κρίση στην Κύπρο. Οι αποφάσεις του θα κρίνουν την τύχη του ελληνισμού στην διττή και αδιαίρετη στρατηγικά χωροταξία Ελλάδας – Κύπρου.

Γιώργος Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών
Πρόεδρος Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Θεσσαλονίκη

http://www.logiastarata.gr/2014/03/de-jure.html