Academic Lounge – Instagram

https://www.instagram.com/academiclounge/

Memorandum of Conversation,1976,H. Kissinger,Gr FM Bitsios et al, on Cyprus Invasion, Gr-Tr Relations

Άρχείο – ΤΟ ΥΠΕΞ ΑΝΑΒΑΛΛΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΒΑΡΥΝΕΙ ΤΙΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΜΕ Τουρκία

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=272624

Και η απάντηση του Ν. Κοτζιά

Ελληνική ΑΟΖ: η «μόδα» της παραίτησης “Προκειμένου η κυβ/ση να δικαιολογήσει τη διαφαινόμενη παραίτηση από τμήμα της ελληνικής ΑΟΖ, δήλωσε ότι η ΑΟΖ στην Ελλάδα έχει καταντήσει «μια μόδα» της οποίας δεν πρόκειται να κάνει χρήση”

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=275446

Εικόνα

ΑΠΤΟΗΤΗ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΒΗΜΑΤΑ, ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΑ 6 ΜΙΛΙΑ

Και την υφαλοκρηπίδα βάφει γκρίζα η Αγκυρα!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 2-7-2010

*Τα παραπάνω δείχνουν το μέγεθος του λάθους της πρόσφατης δήλωσης Γεραπετρίτη για τα 6 μλ.

Η κυβέρνηση Ερντογάν δεν πτοήθηκε από τα ελληνικά διαβήματα διαμαρτυρίας για τις «ερευνητικές βόλτες» του τουρκικού υδρογραφικού πλοίου «Τσεσμέ» στο βόρειο Αιγαίο στα διεθνή ύδατα και ξαναέστειλε χθες το πλοίο στην ίδια περιοχή, με συνοδευτική, μάλιστα, επίσημη ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών.

Με αυτήν την ανακοίνωση η Τουρκία θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν έχει υφαλοκρηπίδα πέραν των 6 ν.μ. χωρικών υδάτων της και επομένως το υπόλοιπο τμήμα της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου -και όχι μόνον τα τμήματα με τις παρακείμενες ελληνικές και τουρκικές ακτές- είναι προς «ρύθμιση» και «οριοθέτηση». Προς τούτο, άλλωστε, η Αγκυρα «ξεθάβει» το Πρωτόκολλο της Βέρνης του 1976 (αναβαθμίζοντάς το σε Συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας) για να ισχυριστεί ότι πέραν των χωρικών υδάτων και οι δύο χώρες δεν μπορούν να προβαίνουν σε σεισμικές έρευνες.

Είναι προφανές ότι η Τουρκία επιχειρεί να κατοχυρώσει εν τοις πράγμασι τη θέση της και στις διερευνητικές επαφές Ελλάδας-Τουρκίας, που σύμφωνα με την ελληνική πλευρά αφορούν τώρα τις «προσπάθειες για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας».

Η Τουρκία με τον εμπράγματο ισχυρισμό της, ότι αυτή τη στιγμή η ελληνική υφαλοκρηπίδα της περιορίζεται στα 6 ν.μ. των χωρικών υδάτων, επαναφέρει από την πίσω πόρτα την αμφισβήτηση ελληνικής κυριαρχίας σε μεγάλο αριθμό ελληνικών νησιών, ο καθορισμός της κυριαρχίας των οποίων θα καθορίσει και το εύρος της υφαλοκρηπίδας στα σημεία εκείνα.

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=179059

E-learning: ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

Πρόγραμμα εξειδίκευσης που “έτρεξε” για 2 χρόνια στο ΠΑΜΑΚ

ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Γεώργιος Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Τμήματος Διεθνών & Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας.

Οι εισηγητές του προγράμματος είναι μέλη του Διδακτικού και Επιστημονικού Προσωπικού (Δ.Ε.Π.) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας καθώς και εξωτερικοί συνεργάτες και στελέχη με πολύχρονη εμπειρία, αλλά και εξειδικευμένη θεωρητική γνώση.


ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ

Το πρόγραμμα απευθύνεται σε διαμορφωτές της κοινής γνώμης, διεθνολόγους, πολιτικούς επιστήμονες, δημοσιογράφους, διπλωμάτες, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, στελέχη του ευρύτερου δημόσιου, της περιφέρειας και τοπικής αυτοδιοίκησης, φοιτητές και επαγγελματίες των διεθνών σχέσεων και των ΜΜΕ. Ως βασικό στόχο έχει να αναδείξει τη δυναμική σχέση που αναπτύσσεται σήμερα, στον 21ο αιώνα, μεταξύ ΜΜΕ και πολιτικής διεργασίας αλλά και τον τρόπο που διαμορφώνονται ή / και αξιολογούνται επιλογές στο πεδίο της διεθνούς πολιτικής και των διακρατικών σχέσεων.

ΣΚΟΠΟΣ

Το πρόγραμμα θα αναλύσει τις πολύ επίπεδες σχέσεις μεταξύ Διεθνούς Πολιτικής – Διακρατικών Σχέσεων και του ρόλου των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ). Αυτές εξελίσσονται μέσα από ένα πλαίσιο στενής αλληλεξάρτησης σε θεσμικό και πολιτικο-εφαρμοστικό επίπεδο. Τα παραδείγματα του Γιουγκοσλαβικού Εμφυλίου, της Ουκρανικής κρίσης, της αστάθειας στο χώρο της Ευρασίας, της Αραβικής Άνοιξης και του Ισλαμικού φονταμενταλισμού καταδεικνύουν ότι τα ΜΜΕ δεν περιορίζονται απλά στο ρόλο της ενημέρωσης των επί μέρους κοινωνικών μικρόκοσμων αλλά επηρεάζουν τις βασικές πολιτικές αποφάσεις των ηγεσιών του δυτικού κόσμου καθώς και τις κοινωνικές τάσεις που διαμορφώνονται στον πυρήνα της δυτικής συλλογικότητας.
Τα ΜΜΕ αποτελούν σημαντικό συντελεστή επηρεασμού της παγκόσμιας κοινής γνώμης, διαμόρφωσης αντιλήψεων αλλά και φορέα πολιτικής κοινωνικοποίησης. Η εικόνα που δημιουργείται από την κάλυψη των γεγονότων λειτουργεί ουσιαστικά ως ένας μοχλός πίεσης των ηγετικών ομάδων αλλά και ως ένας συνδιαμορφωτής πολιτικο-στρατηγικών επιλογών.
Υπό αυτό το πρίσμα το πρόγραμμα εστιάζει στο τρίπτυχο ενημέρωση – αποκωδικοποίηση – διαμόρφωση κοινής γνώμης το οποίο αντιμετωπίζει ως μέσο επίτευξης πολιτικών στόχων.

https://www.semifind.gr/seminaria/view/Seminario/9239/E-learning-diethnis-politiki-kai-i-leitoyrgia-ton-meson-mazikis-enimer

Εικόνα

MA Dissertations Supervision,G. Voskopoulos, Assoc. Prof., EU Studies

Of Blind Men and Women and the Turkish Elephant

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies, f. Head of the Department of International and European Studies, UoM, Gr

κατάλογος

The approaches to Turkish foreign policy and its side-effects for regional security reflect the limited perceptions and explanatory ability of scholars across the field of IR. Of course it would be rather foul play to provide a single explanation through a positivist spectrum, yet, explaining and understanding constitute essential processes of any effort to depict the world of international politics. It is important to go beyond the obvious or less obvious motives of T. Erdogan’s policies and look at the realities of choices that re-activate tectonic geopolitical plates at different levels. Turkish neo-ottoman dream evades the question of whose interests this dream is going to serve and at the expense of whom. Under this evaluative prism T. Erdogan’s megalomania has turned Turkey into an ‘indispensable liability”.

As I had underpinned in my previous commentary (Erdogan, Turkey, and the Western Alliance, 2018), on the macro-strategic level, T. Erdogan’s strategy upsets a long-established strategic and geopolitical balance. His choices constitute an Ovidian metamorphosis, not only in terms of Turkish strategic orientation, but also in terms of its being a major geostrategic and geopolitical game changer, a Turkish bull in a chinaware department store. Greece, Cyprus, Israel, Syria, Iraq, Egypt, Libya, the Balkans and the EU are directly or indirectly, overtly or covertly affected by his choices.

Questioning or ignoring international law, fully militarizing Turkish foreign policy, supporting radicals and jihadists, reviving PKK’s terrorism through a series of wrong choices and becoming a revisionist hyper-threat to its neighbours constitute few only aspects of what I earlier called “the obvious”. One might be tempted to evaluate the above on the basis of the traditional fact/non-fact IR dichotomy. Yet, some facts based on actual choices, official statements and above all operational given may provide raw material of the “obvious”. Wishing to revise the Treaty of Lausanne defining the borders of modern Turkey, declaring that the Treaty of Sevres deprived Turkey of spatial advantages, ignoring (not having signed) the Law of the Sea, threatening its neighbours with “military punishment”, blackmailing Europe with the refugee/migrant crisis refer to a Hobbesian world where there is no alternative to a conflict building process producing zero-sum games.

Actually this cognitive perception of acting has brought Turkey and Russia together. The same conceptual framework led Moscow to operate in Crimea, Georgia, Ukraine. Should the international community allow states operate on these assumptions would send the wrong message to the world. It is not an issue of “morality” but rather a question of setting red lines. Actually these choices, evaluated altogether, illustrate that Turkey’s operational psychological milieu (to use a Robert Jervis concept) has distanced the country from the West to a degree that it would take generations to bring it back to where it was when T. Erdogan came to power.

Turkish president is introducing a “new” norm in international relations. That is the law of the jungle as a modus operandi externalized through his efforts to revive an empire that completed its historic circle. Moving from the imaginary, virtual zero problems concept to a policy that has become a womb creating existential problems to everyone within and beyond geographical and/or cultural reach is a challenge that goes beyond their capacity to peacefully accommodate issues of survival conceptualized in its Political Realism context. Under Erdogan, Turkey has invaded Syria, Iraq, cooperated with the Islamic State, stationed troops in Libya, cooperated with jihadist factions, weaponized refugee-migrant flaws to Europe, formulated a patron-client relationship with Hamas, set a terrorist funding network between Turkey and Gaza and became the most stern proponent of the Muslim Brotherhood. Historic expectations of Ankara operating as a bridge between the West and the Muslim World were shattered through a series of strategic choices. The latest was the conversion of Hagia Sophia to a mosque, a choice with particular semantics. On top of that was the promise to “liberate” Al Aqsa in Jerusalem.

T. Erdogan’s perceptions of a “new”, yet, old (Ottoman-based perception) world order is an input that goes beyond the systemic capacity of multiple security systems and sub-systems to absorb. In simple words the limited by history and contended geopolitical point of views local self-stabilizing mechanisms are completely neutralized, thus allowing the emergence of Hobessian features of regional instability.

Erdogan’s positivist dream of reviving the Ottoman Empire rams multiple security systems and sub-systems from the Balkans to North Africa. It constitutes a major destabilizing input that by default creates zero-sum games and multiplies security dilemmas. Based on his choices T. Erdogan has become a multifaceted threat not only to neighbouring countries but also to a much wider geographical spectrum. In effect Turkey has become a multi-systemic destabilizer, adopting, among other things, an “overlay strategy”. That is a strategy that sets aside the interests and security priorities of other states.

The elephant is in the room and threatens the whole edifice. It is the form of what Le Monde defined as T. Erdogan’s “islamo-nationalisme” or an aggressive, revisionist nationalism covered in religious elements. The mixture of nationalism, revisionism and radicalism is developing at the expense of fast-eroding secularism. Wishing to re-establish an empire at a time of transition exposes the adventurist motives of Turkish president and turns Turkey into a common (to many) threat.

The Turkey -Hamas Nexus and Turkish Geopolitics: ontology, causation and security implications

George Voskopoulos

Abstract
T. Erdogan’s policy vis-à-vis Hamas has been constructed on a multi dimensional, multilayer, multi-objective axis. These mixed, interconnectedmotivational elements bear ideological, religious and strategic traits magnifiedby a Neo-ottoman legacy. The Turkey – Hamas axis has been built on amultifaceted, multi-link patron-client Muslim Brotherhood relationship. Itmakes part of an overall political, strategic and religious mega-planning in themaking that will allow Turkey to gain influence in a geopolitical crossroadswhere the Ottoman Empire operated as an eminence grise before the signingof the 1916 Sykes Picot Agreement. The article will approach theseinterconnected issues through IR tools such as “explaining” and“understanding” with a view to providing a causational approach to Turkey’sinternational behaviour.
Keywords: Turkey, Hamas, terrorism, Israel, Palestine, Turkish geopolitics,Muslim Brotherhood, Middle East geopolitics

Μεσόγειος, ΕΕ και ο Έλεγχος των Κοινών /The Mediterranean, the EU and Control of the Commons (draft)

https://www.academia.edu/41770176/%CE%9C%CE%B5%CF%83%CF%8C%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%95%CE%95_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%BF_%CE%88%CE%BB%CE%B5%CE%B3%CF%87%CE%BF%CF%82_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%9A%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CE%BD_The_Mediterranean_the_EU_and_Control_of_the_Commons_draft_

«ΑΟΖ με την Κύπρο, τώρα»-2010

ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

AOZ

‘Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφος 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.

Κλειδί σ’ αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της Ε.Ε. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=236189