MICHAEL RUBIN: Judge Ankara by its actions not its words

Michael Rubin is a resident scholar at the American Enterprise Institute.

“Frankly, Erdogan has little use for US-Turkey bilateral ties. He despises the United States and its liberal political culture, and believes he can achieve what he needs by directly cultivating the US president. This worked with Bush, Obama and Trump, but the utility of that strategy may be ending.”

https://www.ekathimerini.com/257440/opinion/ekathimerini/comment/judge-ankara-by-its-actions-not-its-words?fbclid=IwAR3VUPEwjOiegXE7pr7xSWyvus1yanNbSP9QW5f5UDoVUf8Anacgvlvxc7c

Απόρρητη ντιρεκτίβα δίνει προτεραιότητα σε Τουρκία

2009

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΟΜΠΑΜΑ: ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΕΙΜΕΝΟ-«ΤΥΦΛΟΣΟΥΡΤΗΣ»

* ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΙΟ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΣΕ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟ

Του Δ.Π. ΔΗΜΑ

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=64325

Η Ελλάδα έχει περάσει σε «δεύτερη μοίρα» στον αμερικανικό σχεδιασμό και όλο το βάρος και η προσοχή έχουν στραφεί αποκλειστικά στην Τουρκία προς ζημία, φυσικά, των ελληνικων εθνικών συμφερόντων.

Ετσι, κάπως, συνοψίζεται από ανώτατο Αμερικανό παράγοντα, η ουσία της πολιτικής Ομπάμα στα ελληνοτουρκικά, η οποία, κατ’ αυτόν, σκιαγραφείται ανάγλυφα και με τη δέουσα επιχειρηματολογία σε απόρρητο κείμενο-ντιρεκτίβα, των αρχών του έτους και αντανακλάται στις μέχρι τούδε ενέργειες της νέας αμερικανικής κυβέρνησης.

Παράλληλα, για την αποτροπή παράπλευρων απωλειών από τυχόν ελληνικές αντιδράσεις (σ.σ. Βάση Σούδας, αντιαμερικανισμός, Ελληνοαμερικανοί κ.λπ., φέρεται να δόθηκε εντολή σε όλους τους «επικοινωνιακούς δίαυλους» προς την Αθήνα, να μεταφέρουν το μήνυμα πως «η αυξημένη προσοχή προς την Αγκυρα» (σ.σ. κάτι που έμελλε να φανεί) δεν πρόκειται να ‘ναι επιζήμια για τα ελληνικά συμφέροντα.

Ο ανώτατος Αμερικανός παράγων πιστεύει ακράδαντα πως η Αθήνα θα πρέπει ν’ αντιδράσει στον «δόλιο» σχεδιασμό της νέας αμερικανικής κυβέρνησης και να «διεκδικήσει» ανταλλάγματα…

Ρόλος κομπάρσου στην Ελλάδα Αναλυτικότερα, όπως αποκαλύπτεται εγκύρως, οι βαθύτεροι σχεδιασμοί της εξωτερικής πολιτικής Ομπάμα βάζουν την Ελλάδα στο περιθώριο μέχρι νεωτέρας και δίνουν «άμεση και ύψιστη προτεραιότητα» στη γείτονα Τουρκία, γιατί «έτσι και μέσω αυτής μπορούν να εξυπηρετηθούν στο έπακρον» τα αμερικανικά συμφέροντα.

Κατά την παρεχόμενη ερμηνεία, οι Αμερικανοί θέλουν την Ελλάδα σε ρόλο «κομπάρσου» στις μέσω Τουρκίας προωθούμενες επιδιώξεις τους, και αυτό σημαίνει πως στο όνομα μιας «σχετικής ηρεμίας στην περιοχή» η Αθήνα θα γίνει αποδέκτης αυξανόμενων αμερικανικών πιέσεων για να «τα βρει με την Τουρκία» και με όρους -εξυπακούεται- επιζήμιους για τα ελληνικά συμφέροντα, γιατί διαφορετικά η Αγκυρα δεν θα ενδώσει σ’ εκείνα που της ζητά η Ουάσιγκτον.

Κατ’ ελάχιστον, οι αμερικανικοί σχεδιασμοί θεωρούνται άκρως επικίνδυνοι για την πεμπτουσία της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που αφορά την Τουρκία, γιατί αυξάνουν εις πολλαπλούν τις σοβινιστικές εξάρσεις της γείτονος, η οποία, με τις πλάτες της υπερατλαντικής συμμάχου της και υπ’ αυτές τις συνθήκες, θα επιδιώξει τα μέγιστα δυνατά οφέλη στο Κυπριακό, στο Αιγαίο και στο Πατριαρχείο, και θα συνεχίσει την τακτική της στη Θράκη και στη λαθρομετανάστευση.

Συνεπώς, δεν θα πρέπει να εκπλήσσει το ελληνικό ΥΠΕΞ ότι παρά τις ασαφείς συστάσεις (σ.σ. μάλλον ρητορία) Γκόρντον του Αμερικανού βοηθού ΥΠΕΞ, προς την Αγκυρα για να σταματήσει τις υπερπτήσεις πάνω από κατοικημένα νησιά στο Αιγαίο (σ.σ. «Καθημερινή» 5/7/09), η Αγκυρα συνεχίζει με εντατικότερο ρυθμό τις υπερπτήσεις πάνω από τα κατοικημένα νησιά, γιατί «βλέπει χάσμα» μεταξύ της αμερικανικής ρητορείας και των αμερικανικών πράξεων.

24 Ιανουαρίου: το κείμενο – ντιρεκτίβα Σύμφωνα με παρασχεθείσες πληροφορίες, οι αμερικανικές μεθοδεύσεις του πρώτου εξαμήνου της κυβέρνησης Ομπάμα ακολουθουν πιστά ένα απόρρητο σχέδιο δράσης που, όπως λέγεται, υπό μορφή ντιρεκτίβας, και με ημερομηνία 24 Ιανουαρίου 2009 (σ.σ. τέσσερις μέρες μετά την ανάληψη καθηκόντων Ομπάμα), παρεδόθη σαν «τυφλοσούρτης» της νέας πολιτικής στους επικεφαλής του επιτελείου Εθνικής Ασφάλειας (Κλίντον, Τζόουνς και Γκέιτς) για τα περαιτέρω…

Οπως είναι φυσικό, ένα τέτοιο κείμενο υψηλής πολιτικής στις προτεραιότητες της αμερικανικής εθνικής ασφάλειας δεν μπορεί παρά να τυγχάνει της απόλυτης γνώσης και έγκρισης του Αμερικανού προέδρου και να φέρει τις «ευλογίες» του.

«Εχουν αποφασίσει να βάλουν την Ελλάδα “κατά μέρος” (…”to put Greece aside”…) και να ρίξουν το βάρος στην Τουρκία για τα επόμενα 2-3 χρόνια, με τη λογική πως “χρειαζόμαστε την Τουρκία… για τον μουσουλμανικό κόσμο”…», αποκαλύπτει ο ανώτατος Αμερικανός παράγων που μίλησε ελεύθερα στην «Ε», αφού προηγουμένως είχε εύλογα και κατά ιδιότυπο τρόπο, διασφαλίσει την ανωνυμία του.

Στο συγκεκριμένο απόρρητο κείμενο που θεωρείται η «μητέρα» όλων των έκτοτε ενεργειών, λέγεται πως καταγράφονται (σ.σ. προφανώς μέσα σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο αξιολόγησης της αμερικανικής πολιτικής με άξονα την Τουρκία), οι αρκούντως ευνοϊκές διαθέσεις και συστάσεις για τη γείτονα, μάλιστα σε τέτοιο βάθος και έκταση, που προκαλούν «αγανάκτηση», κατά τον ενημερωμένο παράγοντα, ο οποίος εύλογα και με τον «τρόπο» του, θέλησε να κρούσει τον κώδωνα κινδύνου και να στείλει ένα μήνυμα προειδοποίησης προς την Αθήνα για τη διπλοπροσωπία του επιτελείου εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Ομπάμα.

Αρχικές απορίες και υπόνοιες της «Ε» για τον τρόπο δράσης και σχεδιασμό του επιτελείου Ομπάμα για τον εναγκαλισμό της Τουρκίας στους πρώτους κιόλας μήνες της νέας κυβέρνησης βρήκαν την απάντηση τους το τελευταίο 10ήμερο του Μαΐου όταν, κάτω από ασυνήθιστες συνθήκες, ήλθε στην προσοχή της «Ε» η ύπαρξη του απόρρητου κειμένου της 24ης Ιανουαρίου, το περιεχόμενο του οποίου έριχνε άπλετο φως στις αμερικανικές κινήσεις.

Περαιτέρω, δε, από νεότερες συγκλίνουσες εκτιμήσεις προκύπτει πως το απόρρητο εκείνο κείμενο, που σημειωτέον συντάχθηκε καθ’ ομολογίαν ενος εκ των συντακτών του, με τη συμβολή παλαιών και νέων ανώτατων Αμερικανών αξιωματούχων της μεταβατικής εκείνης περιόδου, φέρεται να ‘χει τις «ρίζες» του στο «σκεπτικό» του Κέντρου για Αμερικανική Πρόοδο (Center for American Progress-CAP) που τον περασμένο Δεκέμβριο συνέταξε εμπεριστατωμένη έκθεση για την ανάγκη «αναβίωσης» της «παραμελημένης συμμαχίας» ΗΠΑ και Τουρκίας.

Εδωσε γραμμή ο Σόρος Το CAP συνιστούσε στον νεοκλεγέντα πρόεδρο, μόλις τρεις εβδομάδες προ της αναλήψεως των καθηκόντων του, να κάνει την Τουρκία «σημαία» της εξωτερικής του πολιτικής και τον παρότρυνε να επισκεφθεί την Τουρκία αμέσως στην αρχή της θητείας του, στο πλαίσιο μάλιστα ευρωπαϊκής περιοδείας, για να στείλει έτσι το αμερικανικό μήνυμα περί της ευρωπαϊκής διάστασης της γείτονος προς Γερμανούς και Γάλλους -όπερ και εγένετο.

Είναι αξιοσημείωτο πως πρόεδρος του CAP είναι ο Τζον Ποντέστα, «παλιά καραβάνα» στον κόσμο του λόμπι στην Ουάσιγκτον που διετέλεσε επικεφαλής της μεταβατικής ομάδας Ομπάμπα (transition team) και ασφαλώς στον «κόσμο της Ουάσιγκτον» μόνον αφελώς θα μπορούσε να θεωρηθεί τυχαίο γεγονός το «φύτευμα» των αντιλήψεων και συστάσεων της έκθεσης του CAP στο απόρρητο έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ του Ιανουαρίου και μάλιστα σε προχωρημένη εκδοχή.

Ειρήσθω εν παρόδω πως το «μεγάλο αφεντικό» του CAP, ιδρυτής και χρηματοδότης του, είναι ο χρηματιστής και υπέρμαχος της ένταξης της Τουρκίας στην Ενωση, Τζορτζ Σόρος, ο οποίος επέλεξε προσωπικά τον Ποντέστα να ηγηθεί του κέντρου το 2003, που πρωτοσυστάθηκε, γιατί, προφανώς, θαύμασε τις «ταχυδακτυλουργίες» του ιταλο-ελληνικής καταγωγής Ποντέστα κατά τη θητεία του ως «προσωπάρχη» στον Λευκό Οίκο των Κλίντον, την εποχή Λεβίνσκι.

Κατά τον ανώτατο Αμερικανό παράγοντα «ετοιμάζονται να δώσουν στην Τουρκία ό,τι θέλει στο Κυπριακό» μέχρι τα τέλη της χρονιάς και αυτό αποτελεί μία από τις βραχυπρόθεσμες αρνητικές συνέπειες για τον Ελληνισμό στον βωμό των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων του επιτελείου Ομπάμα (σ.σ. ενδεικτική επ’ αυτού ήταν η δήλωση του εισέτι περιφερόμενου προς ανεύρεση εργασίας Ματ Μπράιζα, πρόσφατα στην Κύπρο, πως «δεν μπορούμε να πιέσουμε την Τουρκία»…).

Σύμφωνα με άλλους κύκλους, ετοιμάζεται και προωθείται από αμερικανικής πλευράς και σε συνεργασία με κάποιους Ευρωπαίους, μια εν είδει προσωρινής ή ενδιάμεσης συμφωνία για το Κυπριακό με διατάξεις που «ακόμη και ο Χριστοφιάς δεν θα μπορούσε να δεχθεί» κατά μία άποψη, αλλά που θα εξυπηρετεί πρωτίστως τις ανάγκες της Τουρκίας για προώθηση της ευρωπαϊκής της πορείας.

«Είναι προσβλητικό» για όλους εκείνους τους Ελληνοαμερικανούς που συνέλεξαν τόσα χρήματα για την προεκλογική εκστρατεία του Ομπάμα και της Κλίντον και τώρα «ετοιμάζονται να τους πουλήσουν», λέγεται εγκύρως.

Εξάλλου, υποδεικνύεται πως δεν ήταν τυχαίες οι δηλώσεις Γκόρντον σε δύο περιπτώσεις, στις οποίες θέλησε να «θολώσει τη φύση της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής στην Κύπρο, χαρακτηρίζοντάς την ως “παρουσία”…».

Κατά τις σχετικές πληροφορίες, ομοίως η επίσκεψη Ομπάμα στην Τουρκία, αλλά και ο «χειρισμός» του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, κατά τρόπο που να μην «προσβληθούν» οι Τούρκοι, ήταν αντικείμενο προσοχής στο κείμενο της 24ης Ιανουαρίου.

Τον Απρίλιο είχε ηδη επιβεβαιωθεί Οι εξελίξεις τον Απρίλιο επιβεβαίωσαν κατά τον πλέον κραυγαλέο τρόπο το «πνεύμα» του μνημονίου, με την άρνηση Ομπάμα να μεταβεί στο Φανάρι και, τελικά, μόνο έπειτα από πίεση Ελληνοαμερικανών, την τελευταία στιγμή, δέχθηκε ο Αμερικανός πρόεδρος να συναντηθεί στο ξενοδοχείο του κατ’ ιδίαν με τον κ. Βαρθολομαίο (σ.σ. οι φωτογραφίες της συνάντησης δόθηκαν με καθυστέρηση στη δημοσιότητα, αλλά και η ίδια η συνάντηση είχε ορισθεί να ‘ναι πολυμερής, μέχρι της παρεμβάσεως των Ελληνοαμερικανών…).

Τώρα, στο συγκεκριμένο μνημόνιο φέρεται να στηρίχθηκε η κ. Κλίντον στις ενημερώσεις που έκανε στη Γερουσία εκείνη την εβδομάδα και ιδιαίτερα στην «επικοινωνία» της με τον Ρεπουμπλικανό Ρίτσαρντ Λούγκαρ της Επιτροπής Εξωτερικών, στην οποία, όπως έχει αποκαλύψει η «Ε» (25/2/09) του επισήμαινε τον «ζωτικής σημασίας» ρόλο της Τουρκίας για τα αμερικανικά ενεργειακά συμφέροντα (σ.σ. ιδιαίτερα για την πρόσφατα υπογραφείσα συμφωνία του Nabucco), και όπως εγκύρως λέγεται, ο ανταγωνισμός τους με τη Ρωσία και η μέσω Τουρκίας εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους είναι έτερον σημαντικός λόγος της συνειδητής απόφασης περιθωριοποίησης της Ελλάδας από την κυβέρνηση Ομπάμα.

Περαιτέρω επιβεβαίωση των όσων προφανώς αναγράφονται στο απόρρητο έγγραφο της 24ης Ιανουαρίου αποτελεί ανάγλυφα η κατάθεση Γκόρντον στο Κογκρέσο (17 Ιουνίου ’09), όπου υποστήριξε διθυραμβικά πως η Τουρκία είναι «κρίσιμης» γεωπολιτικής σημασίας για τις ΗΠΑ και η Ελλάδα απλώς μια «σημαντική» σύμμαχος, περιγράφοντας την εν είδει «κομπάρσου» στους αμερικανικούς σχεδιασμούς.

Το επικίνδυνο σ’ όλα αυτά είναι πως ενώ δεν παραγνωρίζεται εν γένει η πραγματική γεωπολιτική σημασία της γείτονος, η Ουάσιγκτον με τον «τρόπο» της κάνει πλάτες στην Αγκυρα, η οποία πλήρως αποθρασυμένη αλωνίζει στο Αιγαίο, λέγεται αρμοδίως.

Κατά τα λοιπά, τον περασμένο Μάρτιο, ο Αμερικανός πρέσβης Νταν Σπέκχαρντ επέστρεψε στην Αθήνα ύστερα από διαβουλεύσεις στην Ουάσιγκτον, επιφορτισμένος και «οπλισμένος» με ενημερωτικά σημειώματα, να «πείσει» τους συνομιλητές του στην Αθήνα πως το νέο επιτελείο εξωτερικής πολιτικής έχει… «αγαθές» προθέσεις για την Ελλάδα και να μην «παρερμηνεύονται» οι κινήσεις Ομπάμα σε ό,τι αφορά την Τουρκία.

Φυσικά, «ξέχασαν» να ενημερώσουν τον κ. Σπέκχαρντ για τον βαθύτερο αμερικανικό σχεδιασμό και λογικά οι Ελληνες συνομιλητές του θα πρέπει ν’ αντιληφθούν πως όσα συζητούν μαζί του δεν πάνε και πολύ μακριά…

Τώρα, το κείμενο του Ιανουαρίου μέχρι πρότινος παρέμενε απόρρητο, γιατί έπειτα από ενδοϋπηρεσιακές διαβουλεύσεις έκριναν πως θα πρέπει να παραμείνει έτσι για καμιά 3ετία, μέχρι να ολοκληρωθεί ο σχεδιασμός τους και μετά να το «καταχωνιάσουν» κάπου (σ.σ. κατ’ επίταξη της νομοθεσίας FOIA) που θα ‘ναι δύσκολο να βρεθεί σύντομα.dpdimas@hotmail.com

Of Blind Men and Women and the Turkish Elephant

George Voskopoulos, Associate Professor of European Studies, f. Head of the Department of International and European Studies, UoM, Gr

κατάλογος

The approaches to Turkish foreign policy and its side-effects for regional security reflect the limited perceptions and explanatory ability of scholars across the field of IR. Of course it would be rather foul play to provide a single explanation through a positivist spectrum, yet, explaining and understanding constitute essential processes of any effort to depict the world of international politics. It is important to go beyond the obvious or less obvious motives of T. Erdogan’s policies and look at the realities of choices that re-activate tectonic geopolitical plates at different levels. Turkish neo-ottoman dream evades the question of whose interests this dream is going to serve and at the expense of whom. Under this evaluative prism T. Erdogan’s megalomania has turned Turkey into an ‘indispensable liability”.

As I had underpinned in my previous commentary (Erdogan, Turkey, and the Western Alliance, 2018), on the macro-strategic level, T. Erdogan’s strategy upsets a long-established strategic and geopolitical balance. His choices constitute an Ovidian metamorphosis, not only in terms of Turkish strategic orientation, but also in terms of its being a major geostrategic and geopolitical game changer, a Turkish bull in a chinaware department store. Greece, Cyprus, Israel, Syria, Iraq, Egypt, Libya, the Balkans and the EU are directly or indirectly, overtly or covertly affected by his choices.

Questioning or ignoring international law, fully militarizing Turkish foreign policy, supporting radicals and jihadists, reviving PKK’s terrorism through a series of wrong choices and becoming a revisionist hyper-threat to its neighbours constitute few only aspects of what I earlier called “the obvious”. One might be tempted to evaluate the above on the basis of the traditional fact/non-fact IR dichotomy. Yet, some facts based on actual choices, official statements and above all operational given may provide raw material of the “obvious”. Wishing to revise the Treaty of Lausanne defining the borders of modern Turkey, declaring that the Treaty of Sevres deprived Turkey of spatial advantages, ignoring (not having signed) the Law of the Sea, threatening its neighbours with “military punishment”, blackmailing Europe with the refugee/migrant crisis refer to a Hobbesian world where there is no alternative to a conflict building process producing zero-sum games.

Actually this cognitive perception of acting has brought Turkey and Russia together. The same conceptual framework led Moscow to operate in Crimea, Georgia, Ukraine. Should the international community allow states operate on these assumptions would send the wrong message to the world. It is not an issue of “morality” but rather a question of setting red lines. Actually these choices, evaluated altogether, illustrate that Turkey’s operational psychological milieu (to use a Robert Jervis concept) has distanced the country from the West to a degree that it would take generations to bring it back to where it was when T. Erdogan came to power.

Turkish president is introducing a “new” norm in international relations. That is the law of the jungle as a modus operandi externalized through his efforts to revive an empire that completed its historic circle. Moving from the imaginary, virtual zero problems concept to a policy that has become a womb creating existential problems to everyone within and beyond geographical and/or cultural reach is a challenge that goes beyond their capacity to peacefully accommodate issues of survival conceptualized in its Political Realism context. Under Erdogan, Turkey has invaded Syria, Iraq, cooperated with the Islamic State, stationed troops in Libya, cooperated with jihadist factions, weaponized refugee-migrant flaws to Europe, formulated a patron-client relationship with Hamas, set a terrorist funding network between Turkey and Gaza and became the most stern proponent of the Muslim Brotherhood. Historic expectations of Ankara operating as a bridge between the West and the Muslim World were shattered through a series of strategic choices. The latest was the conversion of Hagia Sophia to a mosque, a choice with particular semantics. On top of that was the promise to “liberate” Al Aqsa in Jerusalem.

T. Erdogan’s perceptions of a “new”, yet, old (Ottoman-based perception) world order is an input that goes beyond the systemic capacity of multiple security systems and sub-systems to absorb. In simple words the limited by history and contended geopolitical point of views local self-stabilizing mechanisms are completely neutralized, thus allowing the emergence of Hobessian features of regional instability.

Erdogan’s positivist dream of reviving the Ottoman Empire rams multiple security systems and sub-systems from the Balkans to North Africa. It constitutes a major destabilizing input that by default creates zero-sum games and multiplies security dilemmas. Based on his choices T. Erdogan has become a multifaceted threat not only to neighbouring countries but also to a much wider geographical spectrum. In effect Turkey has become a multi-systemic destabilizer, adopting, among other things, an “overlay strategy”. That is a strategy that sets aside the interests and security priorities of other states.

The elephant is in the room and threatens the whole edifice. It is the form of what Le Monde defined as T. Erdogan’s “islamo-nationalisme” or an aggressive, revisionist nationalism covered in religious elements. The mixture of nationalism, revisionism and radicalism is developing at the expense of fast-eroding secularism. Wishing to re-establish an empire at a time of transition exposes the adventurist motives of Turkish president and turns Turkey into a common (to many) threat.

Κρίση, διαχείριση κρίσεων και ελληνοτουρκικές σχέσεις

https://www.academia.edu/42355671/%CE%9A%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B7_%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CF%87%CE%B5%CE%AF%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%B7_%CE%BA%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%B5%CF%89%CE%BD_%CE%BA%CE%B1%CE%B9_%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82_%CF%83%CF%87%CE%AD%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82

EU: The 100 Books, EUROPEAN PARLIAMENT

EP

https://www.europarl.europa.eu/100books/en/list?author=&searchlanguage=&startYear=&endYear=&title=

«ΑΟΖ με την Κύπρο, τώρα»-2010

ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟ ΚΑΣΤΕΛΟΡΙΖΟ

AOZ

‘Επίσης η Σύμβαση αναφέρει ρητά (άρθρο 121, παράγραφος 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι, δηλαδή, τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι κάθονται πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.

Κλειδί σ’ αυτή την οριοθέτηση είναι το Καστελόριζο, νησί το οποίο κατοικείται και, κατά συνέπεια, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι και διαθέτει ΑΟΖ και ότι είναι νησί της Ε.Ε. Εάν η Ελλάδα δεχτεί να προχωρήσει σε οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο χωρίς τον υπολογισμό του Καστελόριζου, η εμφανής συνέπεια θα είναι η Ελλάδα να μην έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο!

http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=236189

What does Turkey want from Europe in Syria

TURKEY

“But what Turkey wants immediately is “strong backing” from its Western allies against Russia”

“Many European countries think the trouble Turkey got itself into was its own making”

https://www.hurriyetdailynews.com/opinion/barcin-yinanc/what-does-turkey-want-from-europe-in-syria-152707

Μαδώντας τη μαργαρίτα της Χάγης – Να πάμε ή να μην πάμε;

Του καθ. Θ. Καρυώτη

Καρυώτης Θεόδωρος

‘Μελετώντας από την Ουάσινγκτον για τέσσερις δεκαετίες το Δίκαιο της Θάλασσας, την ΑΟΖ και την ελληνοτουρκική διένεξη δεν με εκπλήσσει που τελευταία έχει προκύψει μια τεράστια σαπουνόπερα γύρω από το θέμα της Χάγης. Βλέπετε, οι Έλληνες είναι ειδήμονες επί παντός επιστητού. Από το ποδόσφαιρο μέχρι το Δίκαιο της Θάλασσας. Έτσι όσοι ασχολούνται με το ενδεχόμενο προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης και, δυστυχώς αυτοί είναι  πολλοί, έχουν χωριστεί σε προδότες, σε μειοδότες, σε πατριώτες, σε εθνικόφρονες, σε πράκτορες και σε μερικούς άλλους χαρακτηρισμούς, που δεν μου επιτρέπεται να αναφέρω.’

Μαδώντας τη μαργαρίτα της Χάγης – Να πάμε ή να μην πάμε;

Ευρωπαϊκή άμυνα και ασφάλεια: η περίπτωση της Ουκρανίας.

Εικόνα

ukraine

https://dspace.lib.uom.gr/handle/2159/18791

The End of History and the Last Map – FOREIGN POLICY

Cartography and conflict in the post-Cold War world.

‘The challenges of mapping global peace and prosperity were already evident 75 years ago, when Americans began to articulate a new liberal internationalist vision for the future. The end of World War II, like the end of the Cold War, led some to imagine that the world was entering an unprecedented era of international peace. Earnest optimism about this postwar world took particularly fanciful form in two striking—yet strikingly unrealistic—maps. The first is the cartographer Leslie Macdonald Gill’s 1942 map of the Atlantic Charter, which visualized U.S. President Franklin D. Roosevelt and British Prime Minister Winston Churchill’s promise for the peace that would follow an Allied victory. Rays of sun shine down on a world engaged in commerce and industry while a man in the corner hammers artillery into ploughshares. Borders between countries are still demarcated but only barely, with dotted lines that disappear under all the bustle’

The End of History and the Last Map