Γ. Βοσκόπουλος-Το tweet, η αντίδραση και η ελεύθερη έκφραση

Θεσσαλονίκη, 20/2/2017

Προς:

κ. Γεώργιο Βοσκόπουλο

Αναπληρωτή Καθηγητή

Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών.

Κοινοποίηση:

Πρύτανη Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Καθηγητή Αχιλλέα Ζαπράνη,

Κοσμήτορα της Σχολής Κοινωνικών, Ανθρωπιστικών Επιστημών και Τεχνών

Καθηγητή Ηλία Κουσκουβέλη.

Κύριε συνάδελφε,

στις 15/2 σε δημόσια ανάρτησή σας στο Twitter, που περιήλθε σε γνώση μου από τρίτους, αναφέρετε:«Υπάρχει έντονη φημολογία για “διαρροή” θεμάτων κατά την εξεταστική. Δυστυχώς δεν είναι η πρώτη φορά και αφορά πάντα τα ίδια πρόσωπα.»

Παρακαλώ να με ενημερώσετε εγγράφως και να διευκρινίσετε πώς στοιχειοθετούνται τα παραπάνω, αν αναφέρεστε στο Τμήμα μας, εάν γνωρίζετε και προηγούμενες αντίστοιχες περιπτώσεις εφόσον όπως λέτε δεν είναι η πρώτη φορά, και ποια είναι τα πρόσωπα στα οποία αναφέρεστε.

Ο Πρόεδρος του Τμήματος Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών

Κωνσταντίνος Ζαφειρόπουλος

Αναπληρωτής Καθηγητής

 

Μαζικές και Συστηματικές Αντιγραφές στο πανεπιστήμιο – Massive cheating during university exams goes unpunished

antig

Εξετάσεις στο τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

antigrafi

Ο ίδιος επιτηρητής!

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ, Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.

Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης – πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).

Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης – πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.

Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.

Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».

Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Γι’ αυτό και μια κοινωνία που έχει υποστεί τη μετάλλαξη της δημοκρατίας σε πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να απαλλαγεί ποτέ από αυτή τη μετάλλαξη με δημοκρατικούς όρους. Διότι οι δημοκρατικοί όροι εκεί έχουν παραφθαρεί και διαστραφεί έτσι, ώστε να αποκλείουν τη λειτουργία της δημοκρατίας, να συνιστούν καταστατικές αρχές του πελατειακού κράτους. Οι κομματάνθρωποι έχουν κόψει και ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της προσχηματικής δημοκρατίας – έχουν περιλάβει στο Σύνταγμα διάταξη που επιτρέπει μόνο «αναθεωρήσεις» κάποιων διατάξεών του και οι αναθεωρήσεις να γίνονται μόνο από την παρωδία Κοινοβουλίου του πελατειακού κράτους. Επομένως καινούργιο Σύνταγμα από ακομμάτιστη Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο από κατάλυση του έννομου κράτους, δηλαδή από «επανάσταση» – με το ρίσκο του παραλογισμού και του χάους.

Ετσι το πελατειακό κράτος έχει εξασφαλίσει ανενόχλητη τη διαιώνισή του. Αυθαιρεσία στρατού κατοχής και πηγαίνει κρεσέντο: Τα όσα συμβαίνουν σήμερα με τη φυλάκιση αναπολόγητων βουλευτών και τη διακοπή χρηματοδότησης ψηφισμένου νομότυπα κόμματος, συμπτωματικά αφορούν σε περίπτωση ιδεολόγων του εγκλήματος και συμπεριφορών υποκόσμου. Αύριο η αυθαιρεσία μπορεί να βάλει στο στόχαστρο και οποιοδήποτε κόμμα του «συνταγματικού τόξου», χωρίς την παραμικρή και πάλι αντίδραση της Δικαιοσύνης. Μην ξεχνάμε ότι ο πολύς κ. Μπαλτάκος δεν λογοδότησε ποτέ για τον βιντεοσκοπημένο ρόλο του στην πολιτική προσεταιρισμού των Νεοναζιστών – απαθανάτισε όμως σε οπτικό ντοκουμέντο την ετοιμότητα του πελατειακού κράτους να συμπαίξει ακόμα και με το κοινωνικό περιθώριο, για να ψηφοθηρήσει.

Η ασυδοσία του κομματικού (πελατειακού) κράτους συνδυασμένη με την αχρήστευση της Δικαιοσύνης γεννάει τρόμο. Η εξουσία συντρίβει όποιον της αντιστέκεται, και συγκαλύπτει αδιάντροπα τους συνεργούς της στην αυθαιρεσία. Το πελατειακό κράτος βύθισε την Ελλάδα, με τον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην καταστροφή, στον πνιγμό της χρεοκοπίας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν λογοδότησε κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα. Κυβερνούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων και η αυθαιρεσία τους, τα ψεύδη και οι κομπασμοί τους μεταγγίζουν τρόμο, ανελπιστία, πανικό. Με τα εξομοιωμένα, σε όλα τα κανάλια, Δελτία Ειδήσεων μπαίνει στο σπίτι μας το πελατειακό κράτος σαν αδίστακτος κακοποιός. Και με τα «πρωινάδικα» η ναυτία και αηδία της παρέλασης θλιβερών ανθρωπαρίων υπουργοποιημένης μικρόνοιας και ευτέλειας.

Το πελατειακό κράτος τελικός και οριστικός νικητής

http://www.kathimerini.gr/781842/opinion/epikairothta/politikh/pelateiako-kratos-monimo-gia-panta

Γιώργος Βοσκόπουλος, Η εκτροπή, η ανήθικη πρόταση και η παράταξη

ΑΝΗΘΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

*αναδημοσίευση από academiclounge.org

Είναι σαφές και έχει διερευνηθεί κοινωνιολογικά ότι η εξουσία διαφθείρει. Σε όλα τα επίπεδα δυστυχώς. Το πρόβλημα διογκώνεται όταν τα παιχνίδια εξουσίας ξεκινάνε σε πρώιμα στάδια της ζωής όπως για παράδειγμα τα φοιτητικά χρόνια.

Η παρακάτω ιστορία από κάποιο πανεπιστήμιο της χώρας καταδεικνύει το βαθμό στον οποίο η κατάχρηση εξουσίας και η διαπλοκή επιτρέπουν τη διαμόρφωση ενός πλαισίου υγιούς συνεργασίας και παρέμβασης των πολιτικών φορέων μέσω των παρατάξεων στα δρώμενα στο ελληνικό πανεπιστήμιο.

Η ιστορία του Α (το αρχικό του μικρού ονόματος είναι αληθές και όχι φανταστικό) στο πανεπιστήμιο ****** ήταν μία ιστορία παραταξιακού αγώνα. Ωστόσο ευελπιστούσε ότι από ένας ασήμαντος παραγοντίσκος θα μπορούσε να αναβαθμιστεί σε ουσιαστικό παράγοντα εσωτερικής διαπλοκής. Ο Α λοιπόν διατηρούσε μία σχέση η οποία κάποια στιγμή χάλασε. Όλα τελείωσαν, ωστόσο ο ίδιος το έφερε βαρέως, αφού καμιά φορά η κομματική μεγαλομανία δημιουργεί λανθασμένες, στρεβλές προσδοκίες ακόμα και σε επίπεδο δια-προσωπικών σχέσεων.

Η νεαρή κοπέλα συνέχισε τη ζωή της και μετά ένα χρόνο συνήψε μία άλλη σχέση, πράγμα φυσιολογικό. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον νεαρό παραγοντίσκο του παρελθόντος ο οποίος προσπάθησε να αποδομήσει τη ζωή της με χυδαίες παρεμβάσεις. Κάθε φορά που την έβλεπε της έλεγε ότι θα την τιμωρήσει που τον έθεσε στο περιθώριο και ξεκίνησε κάτι νέο. Της ασκούσε αφόρητη ψυχολογική πίεση.

Μέχρι αυτό το σημείο η ιστορία μας θα μπορούσε να είναι μία απλή ιστορία πάθους που τόσοι και τόσες έχουν ζήσει. Ωστόσο σε αυτό το σημείο ο νεαρός παραγοντίσκος έκανε την υπέρβαση και από το προσωπικό ζήτημα πέρασε σε ένα άλλο που αφορά τη δημόσια σφαίρα.

Την απείλησε λοιπόν ότι αν δεν τερμάτιζε τη νέα σχέση της θα φρόντιζε να αποτύχει στα μαθήματα της εξεταστικής, αφού αυτός ως παραγοντίσκος και μέλος μίας παράταξης είχε -κατά τα λεγόμενα του – στο χέρι τους καθηγητές στο τμήμα και θα τους ζήταγε να την κόψουν. Της είπε «εγώ τους ελέγχω» μέσω της παράταξης και «έχω τη δύναμη να μη σε αφήσω να τελειώσεις τις σπουδές σου». Το γαϊτανάκι των απειλών συνεχίστηκε επί μακρόν και πράγματι η νεαρή κοπέλα είχε κάποια προβλήματα.

Το τέλος της ιστορίας δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι η χυδαιότητα της πράξης, το ανήθικο της λογικής του παραταξιακού παραγοντίσκου που δεν έμαθε να σέβεται τίποτα αλλά και η προσβλητική για όλους και όλες ανοχή του μικρού ακαδημαϊκού περίγυρου που δεν χρησιμοποίησε τα θεσμικά αντανακλαστικά του προκειμένου να βάλει στη θέση του έναν ασήμαντο που οραματίστηκε τον εαυτό του ως παράγοντα καθορισμού της ζωής των άλλων.

Το παραπάνω παράδειγμα εκφυλισμού είναι ένα μόνο από τα εκατοντάδες που ρυπαίνουν αξιακά την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Είναι μία από τις πολλές γκρίζες πινελιές που αποχρωματίζουν το πανεπιστήμιο και το καθιστούν ευάλωτο στη διεισδυτική ασυδοσία των λιλιπούτειων και καθόλου συμπαθών παραγοντίσκων.

Γ. Βοσκόπουλος, αναπλ. καθηγητής, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

Η μαφιοποίηση του πανεπιστημίου ante portas, presspublica.gr

http://www.presspublica.gr/%CE%B7-%CE%BC%CE%B1%CF%86%CE%B9%CE%BF%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%BF%CF%85-ante-portas/

Γ. Βοσκόπουλος, Δημοκρατία versus Κομματοκρατία (Μέρος Α)

ΛΟΓΙΑ ΣΤΑΡΑΤΑ

Γράφει ο Γ. Βοσκόπουλος,

Αναπλ. Καθηγ. Ευρωπαϊκών Σπουδών, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ

Υπάρχει μία σαφής αντίφαση ανάμεσα στις αρχές της δημοκρατίας, ως ένα σύστημα οργάνωσης, εκπροσώπησης και προάσπισης των συλλογικών και ατομικών ελευθεριών και της κομματοκρατίας. Η δημοκρατία προστατεύει (στις λιγότερο ώριμες δημοκρατίες ενίοτε μόνο ονομαστικά) τον πλουραλισμό, την ελεύθερη έκφραση, τη συνταγματικά κατοχυρωμένη ακαδημαϊκή ελευθερία, το δικαίωμα της άποψης, τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο, το δημόσιο λειτουργό, διαμορφώνοντας εύρυθμες συνθήκες απρόσκοπτης άσκησης των καθηκόντων του. Αυτά αποτελούν τον πυρήνα της αστικής, φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Αντίθετα η κομματοκρατία θέτει έναν μονοδιάστατο στόχο θετικιστικής υφής που εξυπηρετεί
αποκλειστικά το κόμμα, τους μηχανισμούς του και μεμονωμένα πρόσωπα. Στα πλαίσια
αυτού του στρεβλωτικού μοντέλου δεν υπάρχει καμία λογική ωφελιμισμού [1],
δηλαδή ικανοποίησης των αναγκών των πολλών μέσα από την επιβολή συνθηκών
διαφάνειας, ισονομίας και ισοπολιτείας αλλά μόνο του πολιτικού φορέα ο οποίος
υπαγορεύει και επιβάλλει «κανόνες», νόρμες συμπεριφοράς και επιλογών. Αυτές
εξυπηρετούν αποκλειστικά ιδιοτελείς σκοπούς δημιουργώντας έναν ιστό
εξυπηρέτησης κομματικών αναγκών και παράλληλης συγκάλυψης άνομων πράξεων. Σε
αυτές τις περιπτώσεις η απουσία του κράτους ή η απροθυμία του να σπάσει τον
φαύλο κύκλο της διαφθοράς διαιωνίζει εκφυλιστικά φαινόμενα τα οποία εν τέλει
καθίστανται κανονικότητες.

http://www.logiastarata.gr/2016/10/versus.html

https://www.academia.edu/36047364/%CE%93_%CE%92%CE%BF%CF%83%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1_versus_%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%B1_%CE%9C%CE%AD%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%91_%CE%9B%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1_%CE%A3%CF%84%CE%B1%CF%81%CE%AC%CF%84%CE%B1

Η Δικαιοσύνη σε αδράνεια, η πολιτεία απούσα

Γ. Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ, π. πρόεδρος τμήματος

Η Δικαιοσύνη αποτελεί το θεσμικό, καταστατικό και συνταγματικό καταφύγιο του πολίτη. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν πρόκειται για έναν δημόσιο λειτουργό που έχει ορκιστεί να προασπίζεται το δημόσιο συμφέρον.

Από την πλευρά της η πολιτεία είναι υποχρεωμένη να παρέχει όλες αυτές τις ασφαλιστικές δικλείδες που απαιτούνται προκειμένου ο δημόσιος λειτουργός να εκτελεί απρόσκοπτα το καθήκον του.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που τα αντανακλαστικά και των δύο δείχνουν αδικαιολόγητα αργά; Όταν ολιγωρούν χαρακτηριστικά και δεν παρέχουν όλα αυτά τα μέσα που θα επιτρέψουν στον δημόσιο λειτουργό να λειτουργήσει στα πλαίσια της κανονικότητας, της έννομης τάξης; Σε αυτό το σημείο εγείρονται πολλά ερωτηματικά με τις πιθανές απαντήσεις να αδικούν ενδεχομένως τους εμπλεκόμενους παράγοντες για αυτό το λόγο δεν θα απαντηθούν εδώ.

Ωστόσο θα πρέπει να υπογραμμιστούν εμφατικά και συνοψιστούν συγκεντρωτικά τα αναπάντητα μέχρι σήμερα ερωτήματα που έχω θέσει.

Πρώτον, γιατί η ελληνική δικαιοσύνη δεν έχει ακόμα επιληφθεί της υπόθεσης;

Δεύτερον, γιατί η πολιτεία απέχει από τη χρήση των θεσμικών μέσων που διαθέτει προκειμένου να ανταποκριθεί στα αιτήματα μου; (βλ. παρακάτω σύνδεσμο)

Δικαιοσύνη: τυφλή ναι αλλά και κωφή;

http://academiclounge.org/index.php/el/greek-articles/society/1092-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CE%BF%CF%83%CF%8D%CE%BD%CE%B7-%CF%84%CF%85%CF%86%CE%BB%CE%AE-%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CF%89%CF%86%CE%AE.html

Τρίτον, πως προστατεύεται η ακαδημαϊκή ελευθερία του πανεπιστημιακού δασκάλου σε συνθήκες θεσμικής ασφυξίας στον ίδιο το χώρο δράσης του;

Τέταρτον, ποιος ο ρόλος φορέων και κρατικών υπηρεσιών στην οργανωτική, επιχειρησιακή υπέρβαση και εν τέλει εγκληματική υπέρβαση της νομιμότητας;

Πέμπτον, αποτελεί η χώρα μας κράτος δικαίου εντός του οποίου προστατεύονται οι ατομικές ελευθερίες;

Εκτον, για ποιο λόγο η ηγεσία της δικαιοσύνης δεν έχει ανταποκριθεί μέχρι σήμερα στα γραπτά και επίσημα αιτήματα μου;

Τα παραπάνω ερωτήματα παραμένουν μέχρι σήμερα αναπάντητα τη στιγμή που σειρά παράνομων πράξεων σε βάρος μου πλήττουν τον πυρήνα της οργανωτικής και θεσμικής αντίληψης της αστικής δημοκρατίας που υπηρετώ.

Δικαιοσύνη: τυφλή ναι αλλά και κωφή;

Παραθέτω αντίγραφο του ηλεκτρονικού μηνύματος που έστειλα σε δεκάδες παραλήπτες, θεσμικούς φορείς και εκπροσώπους πολιτικών φορέων

 

Με την παρούσα θα ήθελα να σας ενημερώσω για μία σειρά γεγονότων που με αφορούν προσωπικά αλλά και το ρόλο μου ως μέλους ΔΕΠ, πρώην πρόεδρο πανεπιστημιακού τμήματος και ως δημόσιου λειτουργού.

Εδώ και δύο χρόνια (ίσως και περισσότερο) δέχομαι έναν άνευ προηγουμένου (για δημοκρατική χώρα) πολυεπίπεδο πόλεμο που περιλαμβάνει:

  1. Παρακολούθηση πάσης φύσεως τηλεφωνικών επικοινωνιών μου (κινητών και σταθερών τηλεφώνων) σε γραφείο και οικεία
  2. Εύρεση άγνωστου μηχανισμού (παρακολούθησης;) στο γραφείο μου, περιστατικό (2015) για το οποίο κατέθεσε μήνυση η Πρυτανεία χωρίς να έχω λάβει μέχρι σήμερα επίσημη απάντηση.
  3. Παρακολούθηση, (πιθανότατα με κάμερες) του γραφείου και της οικείας μου
  4. Παραβίαση του ιδιωτικού απορρήτου και της ιδιωτικής μου ζωής καθώς και της ζωής της συντρόφου μου
  5. Συχνές, οργανωμένες, »επαγγελματικές» ηλεκτρονικές επιθέσεις κατά των λογαριασμών μου στα social media.
  6. Συχνή παραβίαση του γραφείου στο πανεπιστήμιο όπου άγνωστοι και άγνωστους λόγους εισέρχονται κατά βούληση.

 

Έχοντας καταγγείλει τα παραπάνω περιστατικά με τον πλέον επίσημο τρόπο σε θεσμικούς φορείς (πρυτανικές αρχές, κρατικές υπηρεσίες, Άρειο Πάγο, Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, Συνήγορο του Πολίτη, Υπουργούς, βουλευτές, αρχηγούς πολιτικών φορέων, Πρόεδρο της Βουλής, Ευρωκοινοβούλιο καθώς και στην πανεπιστημιακή κοινότητα (ΠΟΣΔΕΠ) και δημοσιογράφους ανέμενα την άμεση, λόγω της ιδιότητας μου ως δημόσιου λειτουργού, παρέμβαση τους.

Ωστόσο η ελληνική πραγματικότητα είναι διαφορετική με αποτέλεσμα να μην έχει κάποιος επίσημος φορέας επιληφθεί της υπόθεσης μου. Αυτό παρά το γεγονός ότι επηρεάζει την άσκηση των καθηκόντων μου τη στιγμή μάλιστα που γίνομαι αποδέκτης παράφορων πιέσεων, απειλών και εκβιασμών.

Πρόσφατα κατέθεσα μήνυση κατά αγνώστων στην Προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Θεσσαλονίκης αναμένοντας δικαίωση και παροχή προστασίας από την επίσημη πολιτεία και τα όργανα της.

Έκανα κάθε δυνατή προσπάθεια δημοσιοποίησης του σοβαρού προβλήματος μου, αφού αφορά την προσωπική και ακαδημαϊκή μου ακεραιότητα και την προσωπική μου ασφάλεια καθώς και την ασφάλεια συγγενικών μου προσώπων.

Ζητώ την άμεση παρέμβαση της πολιτείας και της ελληνικής δικαιοσύνης ώστε να προστατευτώ και ασκήσω απρόσκοπτα τα ακαδημαϊκά και διοικητικά καθήκοντα μου στα πλαίσια του λειτουργήματος μου.

 

Γιώργος Βοσκόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα ΔΕΣ, ΠΑΜΑΚ, π. Πρόεδρος Τμήματος (9/2013-7/2016), Διευθυντής ΠΜΣ στις Ευρωπαϊκές Πολιτικές Νεολαίας, Εκπαίδευσης και Πολιτισμού