Γ. Βοσκόπουλος-Πολιτική ασφάλειας και απειλές

Οι ανεπάρκειες του εθνικού συστήματος ασφάλειας προκύπτουν από τα κενά του συστήματος εθνικής πολιτικής ασφάλειας.

Αυτή διακρίνεται ενδεικτικά σε τρία πεδία.

Πρώτον, την ασφάλεια στο στρατιωτικό πεδίο (military security policy).

Δεύτερον, την πολιτική ασφάλειας στο εσωτερικό πεδίο (internal security policy) που αφορά την αντιμετώπιση εσωτερικών απειλών.

Τρίτον, τις απειλές που θα μπορούσαν να μειώσουν τη σχετική ισχύ μίας χώρας μέσα από τη συνεχή και σε μακροχρόνια μείωση (διάβρωση-erosion) δεικτών στο οικονομικό, δημογραφικό, πολιτικό πεδίο (στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρεται ως situational security policy).

Η συνολική και μακροχρόνια αποδυνάμωση αυτών των δεικτών αξιολογείται ως μία τάση μείωσης της σχετικής ισχύος μίας χώρας.

Υπό αυτό το πρίσμα είναι απαραίτητο να αναλύονται οι παραπάνω «μακροπρόθεσμες μεταβολές» και ταυτόχρονα να αξιολογούνται η ένταση και είδος απειλών που δέχεται μία χώρα. Το κοινό σημείο των τριών παραπάνω πολιτικών είναι τα διττά επίπεδα αντιμετώπισης τους. Ένα επιχειρησιακό και ένα θεσμικό.

Το πρώτο αφορά τα άμεσα μέτρα που επιβάλλεται να ληφθούν προκειμένου να αντιμετωπιστεί μία απειλή και το δεύτερο τον τρόπο με τον οποίο θα διαμορφωθεί και υλοποιηθεί ένα σχέδιο επιχειρησιακής δράσης. Είναι σαφές ότι οι λέξεις κλειδιά που αφορούν αυτά τα δύο επίπεδα είναι μέσα, στόχοι, σχεδιασμός, υλοποίηση, αποτελεσματικότητα, αποτροπή.

Επί σειρά ετών το φοβικό σύνδρομο που χαρακτηρίζει την ελληνική εξωτερική πολιτική, ανεπαρκείς ηγεσίες και άγνοια των κανόνων που διέπουν τις διακρατικές σχέσεις οδήγησαν σε υποβάθμιση της σημασίας των συντονισμένων εχθρικών ενεργειών της Άγκυρας.

Τα οντολογικά ζητήματα που τίθενται με σημείο αναφοράς την ελληνική εξωτερική πολιτική είναι δύο.

Πρώτον, το γεγονός ότι η εξωτερική πολιτική της χώρας έναντι προκλήσεων στο πεδίο της ασφάλειας είναι σχεδόν απόλυτα προβλέψιμη. Αυτό μειώνει το εκτιμώμενο κόστος ανάληψης ενέργειας από πλευράς Τουρκίας.

Δεύτερον, η άσκηση εξωτερικής πολιτικής εκ των πραγμάτων και εκ συνθηκών είναι μία διαδικασία που ενέχει ρίσκο. Η ανάληψη ρίσκου, με ότι μπορεί να συνεπάγεται, δεν αποτελεί χαρακτηριστικό του πλαισίου άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Τα δύο παραπάνω καθιστούν την πολιτική προκλήσεων από πλευράς Τουρκίας ορθολογική πράξη λαμβάνοντας υπόψη τις ελληνικές αντιδράσεις στις παρελθούσες κρίσεις.

*ενδ. πηγή: The Soldier and the State: The Theory and Politics of Civil-military Relations βυ Samuel P. Huntington

Advertisements